இப்படத்தில் வரும் பெயர்கள் மற்றும் கதாபாத்திரங்கள் அனைத்தும் கற்பனையே
இப்படத்தின் தயாரிப்பாளரே பணியாளர்களோ மந்திரதந்திரங்களை ஊக்குவிப்பதில்லை
கோல்மால்
ஹலோ, ஹாய், நமஸ்தே, வணக்கங்கள்!
நாங்கள் கொண்டாட திரும்பி வந்தோம்
உங்கள் சலிப்பான நிமிடங்களை நாங்கள் வண்ணமயமாக்குவோம்
கொண்டாட்டங்கள் முடிவதில்லை
எங்கள் நட்பு தான் ஊரில் பேச்சு
நீங்களும் கூட கூட்டத்தில் சேரலாம்
வெட்கத்தை நிறுத்தி கத்தி கூச்சல் போடுங்கள்
கோ, கோ, கோல்மால்
எல்லாமே ஆகப் போகுது கோ, கோ, கோல்மால்
கோ, கோ, கோல்மால்
எல்லாமே ஆகப் போகுது கோ, கோ, கோல்மால்
உங்கள் சோகங்களை ஏமாற்றி முழு மனதாய் சிரித்திடுங்கள்
வருத்தத்தின் மணியை அடிப்பதை நிறுத்துங்கள்
உங்கள் இதயம் உரக்கத் துடிக்கட்டும்
சத்தமாக விசிலடியுங்கள்
தினமும் கொண்டாடுங்கள்
உங்கள் ஆர்வத்தை காண்பியுங்கள்
கத்தி கூச்சல் போடுங்கள்
கோ, கோ, கோல்மால்
எல்லாமே ஆகப் போகுது கோ, கோ, கோல்மால்
கோ, கோ, கோல்மால்
எல்லாமே ஆகப் போகுது கோ, கோ, கோல்மால்
ஊட்டி, தமிழ்நாடு
உங்கள் கதை இன்னும் முடியவில்லை
மக்கள் சொல்வது சரி.
நான் இங்கே வேலை செய்யக் கூடாது.
இது விசித்திரமான ஒரு இடம்.
மிஸ். அன்னா.
எல்லா புத்தகங்களையும் அவற்றின் இடங்களில் வைத்துவிட்டேன்.
-நாம் போகலாமா? -ஹ்ம்ம்.
பூட்டை இங்கே வைத்துவிடுங்கள், நான் சிறிது நேரத்திற்கு பின் போகிறேன்.
மேடம், தாமதமாகிவிட்டது மிகவும் இருட்டியும் விட்டது.
கவலைப்படவேண்டாம் பீட்டர். நான் சமாளித்துக் கொள்வேன்.
-வைத்து விடுங்கள். -சரி, மேடம்.
என்ன உங்கள் பிரச்சினை?
உங்களுக்கு என்னை பார்க்க முடிகிறதா?
நான் ராம் கிருஷ்ண ஐயர்.
பிறந்தது 1956. இறந்தது 2016.
உங்களால் எல்லா விதமான ஆவிகளையும் பார்க்க முடியுமா?
நான் சிறுமியாக இருக்கையில், கடவுளிடம் எப்போதும் ஒரு வரம் தர வேண்டினேன்.
இது எனக்கு கடவுளின் வரமாக அமைந்தது.
ஒருவேளை அதனால் தான்.
நான் இறந்ததும், அலைந்து திரிந்து இந்த இடத்திற்கு வந்திருக்கிறேன்.
-தயவு செய்து எனக்கு உதவ முடியுமா? -சரி.
நாங்கள் ஒரு பிராமண குடும்பத்தை சேர்ந்தவர்கள்.
ஆனால் என் மகள், பிரேமா, அவள் ஒரு முஸ்லிம் பையனை விரும்பினாள்.
நான் அதை எப்படி ஒத்துக் கொள்ள முடியும்? அதனால் நான் அவளை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.
பல வருடங்களுக்கு, நான் அவளிடம் பேசவேயில்லை.
ஆனால் அவளது ஒவ்வொரு பிறந்தநாளன்றும் நான் அவளுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினேன்.
ஏனென்றால் நான் அவளது பிரிவினால் மிகவும் வருந்தினேன்.
ஆனால் அந்த கடிதங்களை எல்லாம் அவளுக்கு அனுப்ப எனக்கு தைரியம் வரவில்லை.
அதற்கு முன், நான் இறந்து விட்டேன்.
நீங்கள் அந்த கடிதங்களை அவளிடம் சேர்க்க வேண்டும்.
நான் என்னுடைய மகளை ஏற்றுக் கொண்டேன் என்று அவளுக்கு தெரியவேண்டும்.
நான் அவளை நேசிக்கிறேன்.
இது எப்படி சாத்தியம்? நான் அவர்களை எப்படி பார்க்க முடியும்?
நான் எப்படி அவர்களிடம் பேச முடியும்?
நிறைய கேள்விகள்.
இதில், முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால்,
கடவுளின் விருப்பமெனில், எந்த தர்க்கமும் இல்லை, எல்லாவற்றிலும் மாயாஜாலம் மட்டுமே.
ஆனாலும், சில ஆவிகள் உள்ளன.
அவர்களின் ஆசைகள் நிறைவேறாமல் இருக்கும்.
ஒருவேளை அதற்குத் தான் கடவுள் என்னை தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்
ஒரு ஊடகமாக செயல்பட, அவர்களுடைய ஆசைகளை நிறைவேற்றும் ஒரு பாதை ஆக.
அதன்மூலம் அவர்களுடைய ஆன்மாக்கள் ரட்சிக்கப்படும்.
நான் சிறுவயது முதலே அது போன்ற நிறைய ஆன்மாக்களுக்கு உதவியிருக்கிறேன்.
ஆனால் ஒரு ஆவி இருந்தது
அதன் கதை என்னுடைய வாழ்க்கைக்கு சம்மந்தம் இருந்தது.
அது கேட்பதற்கு உகந்த ஒரு கதை.
அந்த கதை தொடங்குவது ஜம்னாதாஸ் அனாதை இல்லத்தில்.
ஜம்னாதாஸ் அவருடைய காலத்தில் மிகவும் வெற்றிகரமான தொழிலதிபர்.
அவர் சமூக பணிகளில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார்
அதன் காரணமாக ஒரு நாள் அவர் தன்னுடைய தொழிலை முழுவதுமாக நிறுத்திவிட்டு
அனாதைகளுக்காக ஒரு நிறுவனத்தை தொடங்கினார்.
ஜம்னாதாஸ் அனாதை ஆசிரமம்!
அந்த ஆசிரமத்தின் முதல் குழந்தை கோபால்.
அவன் மிகுந்த கோபக்காரனும் கொஞ்சம் முட்டாளாகவும் இருந்தான்.
இவன் மாதவ்.
இவன் எல்லாருடைய விஷயத்திலும் மூக்கை நுழைப்பதில் சந்தோஷம் கொள்பவன்.
கோபால் விரல்களை உடைப்பதில் எவ்வளவு சந்தோஷம் கொள்வானோ அந்த அளவு
சீ.
இரவில், கோபால் இருட்டைப் பார்த்து பயப்படுவான்.
பயப்படாதே, நான் லக்ஷ்மன்.
அதனால் கோபால் லக்ஷ்மனுடன் ஒட்டிக்கொண்டான்.
லக்ஷ்மன்.
-நானா? -நீயில்லை, அவன்
இங்கே இன்னொரு லக்ஷ்மன் இருந்தான்.
இது லக்கி.
பாவம் இந்த குழந்தையால் பேச முடியாது.
அங்கிருந்த எல்லா அனாதை குழந்தைகளிலும்,
ஜம்னாதாசிற்கு மிகவும் பிடித்தமானவன் பப்பி.
மறதி மிக்கவன்.
என்ன ஆயிற்று, பப்பி?
பப்பி? வெட்கம் கெட்டவனே!
பிறகு, ஒரு நாள்...
இந்த குழந்தைக்கு காய்ச்சல் அடிக்கிறது.
அந்த பெண் குழந்தை சிரித்தது அது எல்லோருடைய முகத்திலும் சிரிப்பை கொண்டு வந்தது.
அந்த குழந்தைகள் அவளுக்கு குஷி என்று பெயரிட்டனர்.
-குஷி. -ஆமாம்! குஷி.
சாதரணமாக, மனிதர்கள் அன்பையும் அக்கறையையும் எதிர்பார்ப்பார்கள்
அவர்களுடைய குடும்பத்தினரிடமும் உறவினரிடமும்.
ஆனால் நீங்கள் இங்கே பார்த்தால்,
இந்த குழந்தைகளிடையே எவ்வித உறவுமுறையும் இல்லை
அன்பைத் தவிர.
அது நான். அன்னா மாத்யூ.
இது என்னுடைய தந்தையின் நூலகம்.
அனாதை ஆசிரமத்திலிருந்து அந்த பிள்ளைகள் அடிக்கடி இங்கே வருவார்கள்.
என்னுடைய சிறுவயது முதலே, என்னால் ஆவிகளை பார்க்கமுடியும்.
அது இந்த ஐந்து பேருக்கும் தெரியும்.
சொல்லு அன்னா, இந்த முறை யார்?
ஸ்டெல்லா ஆண்டி.
-அவர் மூன்று நாட்களுக்கு முன் இறந்தார். -என்ன?
-அவர் உங்கள் அருகில் தான் இருக்கிறார். -லக்ஷ்மன்!
பயப்படாதே, கோபு.
பேய்கள், ஆவிகள், ஆன்மாக்கள். கோபாலுக்கு அவை எல்லாவற்றையும் பயம்.
மாதவ் அதனை எப்போதும் தனக்கு சாதகமாக்கிக் கொள்வான்.
கோபால், நீ தான் அந்த பந்தை அடித்தாய். போய் எடுத்து வா.
அனாதை ஆசிரமத்தின் அருகில்
ஜம்னாதாசின் நெருங்கிய நண்பர் கர்னல். சௌஹானின் பங்களா.
அது பல வருடங்களாக பூட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தது.
மாதவும், லக்கியும், லக்ஷ்மனும் எப்போதுமே கோபாலுடன் சேரவே மாட்டார்கள்.
கோபால், உன்னிடம் பல முறை நான் சொல்லியிருக்கிறேன்.
நீ எப்போதுமே யாருடனாவது சண்டை போடுகிறாய்.
போ, ஆசிரமத்தின் வாயிலுக்கு வெளியே போய் நில்.
-மாதவ் தான் தொடங்கினான்... -போ!
கோபு, நானும் உன்னுடன் வருகிறேன்.
ஜம்னாதாஸ் பிள்ளைகளை அதிகமாக திட்டிவிட்டார்.
லக்ஷ்மன், நாம் இனிமேல் இங்கே இருக்கவேண்டாம்.
கோபாலும் லக்ஷ்மனும் ஆசிரமத்தை விட்டுச் செல்ல முடிவு செய்தனர்.
மாதவும், லக்கியும், லக்ஷ்மனும் இல்லத்தை விட்டுச் சென்று விட்டனர்.
ஜம்னாதாஸ் குழந்தைகளின் பிரிவினால் மிகவும் வருந்தினார்.
ஆனால் அந்த ஐந்து பேரின் பிரிவினால் மிகவும் வருந்திய ஒரு நபர் குஷி.
இறுதியாக, அந்த நாளும் வந்தது, குஷியை யாரோ தத்தெடுத்துக் கொண்டனர்.
ஆனால் குஷி எப்போதுமே வருந்தியது ஒரு விஷயத்தைப் பற்றித் தான்.
அவர்கள் எங்கே இருப்பார்கள்? அவர்கள் என்ன செய்து கொண்டிருப்பார்கள்?
ஹேய், பப்லி, நாங்கள் இந்த இடத்தை பறிமுதல் செய்து விட்டோம்.
-உன்னால் முடியாது... -வாயை மூடு! முட்டாளே!
நான் இந்த இடத்தை காலி செய்வேன், பிச்சைக்காரர்களே.
அப்படியா. நீ இந்த இடத்தை காலி செய்வாயா?
இல்லை, கயவனே. இந்த இ-ட-ம், இடம்
என்னுடைய நண்பன், கோபால் காலி செய்வான்.
ஓ! அப்படியானால் இவனா கோபால்.
இந்த ஒல்லியான பையனால் என்ன செய்ய முடியும்?
பத்துக்கு முன்னால் ஒன்பது வருவதைப் போல்,
தலைவனுக்கு முன்னாள் தொண்டன் வருவான்.
புரிந்ததா. பன்றியின் மகன்களே. அவன் வருகிறான்.
நூறு சதவிகிதம், அவன் உங்களை தூக்கில் கட்டித் தொங்கவிடுவான்.
இருநூறு சதவிகிதம், அவன் உங்களை சுடுகாட்டிற்கு அனுப்பிவைப்பான்.
முன்னூறு சதவிகிதம், உங்களை துடைத்து எரிந்துவிடுவான்.
என்ன? மூச்சு விட சிரமமாக உள்ளதா?
-உங்களுக்கா? -இருக்கலாம், ஆனால் நீ ஏன் திணறுகிறாய்?
அவமானம்! அவமானம்!
கோபு, அவர்களை அடி, அவர்களை நொறுக்கு, அவர்களை முடித்துவிடு!
கோபு!
அவன் ராத்திரியில் பயத்தினால் உறங்குவதேயில்லை
அதனால் பகலில் உறங்கி விடுவான்.
கோபு, எழுந்திரு, கோபு.
உன்னுடைய இந்த தூங்கும் பழக்கம் தொழிலுக்கு கேடு விளைவிக்கும்.
அவன் தான் என்னை அவமானப்படுத்தினான்.
கோபு, இது தொடர்ந்தால்,
சமூகத்தில் யாரும் நம்மை மதிக்க மாட்டார்கள். இது...
எனக்கு ஒரு யோசனை தோன்றுகிறது.
இது ரேடியோ மிர்ச்சியில் இருந்து ராஜேஷ்
இப்போது கேளுங்கள் தளபதி விஜய்யின் சூப்பர்ஹிட் பாடல்.
சுவாமி, உன்னை இந்த இடத்தை காலி செய்வதற்கு அனுப்பினானா, ஹா?
இந்த இடத்தில் எங்களிடம் மோத யாரும் துணியமாட்டார்கள்.
ஹேய், போடா.
-விரல் வெறியன், விரல் வெறியன்... -ஹேய், போடா!
ஹேய்...
விரல்... மருத்துவமனை.
ஹேய்! வா.
நீ அவர்களை கன்னாபின்னாவென்று அடித்துவிட்டாய், தம்பி.
கோபால்.
இந்த இடத்தை காலி செய்ததற்காக உன்னுடைய பணம்.
சந்தோஷமாக இரு.
இதை ஜம்னாதாஸ் அனாதை ஆசிரமத்திற்கு அனுப்பிவிடுங்கள்.
சாம் மாமா சரியாக சொன்னார். ஈகை வீட்டுவேலையிலிருந்து தொடங்குகிறது.
கோபால், உனக்கு பெரிய மனதும் நிறைய துணிவும் இருக்கிறது.
நான் நேரே ஊட்டிக்கு சென்று இந்த பணத்தை ஆசிரமத்தில் சேர்த்துவிடுகிறேன்.
எப்படியும், சீக்கிரம் இருட்டப் போகிறது.
இ-இருட்டா?
குன்னூரில் இருள் படரும்போது,
தபால்காரர் கூட தபால் கொடுக்க வெளியே போகமாட்டார்.
எங்கே எனது ஹீ-மேன்?
என்னுடைய பொறுமை தீர்ந்து கொண்டிருக்கிறது, ஸ்வீட்டி.
அர்ஜெண்டாக வா.
இல்லை, அர்ஜென்டினாவிற்கு இல்லை. வேகமாக.
எனக்காக.
நான் நிறைய கஷ்டங்களை அனுபவித்தேன்
என் குடும்பத்தினருக்கு கூட தெரியாமல் இந்த வீட்டைக் கட்ட.
வா, ஸ்வீட்டி. நாம் ஆடலாம்.
கால்பந்தாட்டம் இல்லை. கொண்டாட்டம்!
நீ வருவதற்குள் நான் குளித்து தயாராகி விடுகிறேன்.
நாம் போகலாம்.
லக்கி, அவன் குளியலறையில் இருக்கிறான். நீ மாடிக்கு போ.
லக்ஷ்ம...
ரத்தம்! ரத்தம்!
ரத்தம்!
பேய்! பேய்!
பேய்! யாராவது என்னை காப்பாற்றுங்கள்!
ஒரே ஒரு வழி தான் உள்ளது, திரு. நாயுடு.
உங்கள் வீட்டை 20 மில்லியனுக்கு விற்று விடுங்கள்.
அந்த வீட்டின் மதிப்பு 40 மில்லியன், திரு. வசூலி.
அது ஒரு பெரிய நஷ்டமாகும்.
குன்னூரிலுள்ள எல்லாருக்கும் தெரியும் உங்கள் வீடு பேய் வீடு என்று.
உங்களுக்கு 20 மில்லியன் தருகிறேன் என்று சொன்னது என் பெருந்தன்மை.
எப்படியானாலும், உங்களுடைய உண்மையான நோக்கம் உல்லாசமாக இருக்க, சரியா?
அருகிலேயே வேறு ஒரு பங்களா இருக்கிறது
அதன் விலை நிமிடத்திற்கு நிமிடம் ஏறிக்கொண்டே போகிறது.
-30 மில்லியன். -எவ்வளவு?
-31 மில்லியன். -ஒரு நிமிடத்தில் ஒரு மில்லியனா?
நான் சொன்னது போல, ஒவ்வொரு நிமிடமும் விலை ஏறிக் கொண்டிருக்கிறது.
-டீலை முடித்து விடுங்கள். -சரி.
ஸ்வீட்டி, முகவரி மாறி விட்டது.
பிள்ளைகளே!
திரு. வசூலி, நீடூழி வாழ்க!
-திரு. வசூலி, நீடூழி வாழ்க! -போதும்.
-இதோ உங்கள் பணம். -நன்றி.
எனக்கு இதைச் சொல், மாதவ்.
எப்படி மக்கள் நம்புகிறார்கள்
உண்மையிலேயே பேய்கள் உள்ளது என்று?
எளிமையான சூத்திரம், திரு. வசூலி.
மனிதன் இருக்குமிடத்தில், பயம் இருக்கும். பயம் உண்டெனில் மூடநம்பிக்கையும் உண்டு.
-அதனால், பேயும் உண்டு. -சரி.
பேய் இருந்தால், ஆவி இருக்கும். பருப்பு இருந்தால் குழம்பு இருக்கும்.
-ரொம்ப இழுத்தால் உன் பேன்ட் கிழியும். -வாயை மூடு!
இதை பிடியுங்கள்.
ஜம்னாதாஸ் அனாதை ஆசிரமத்திற்கு நன்கொடை.
மனிதர்கள் அவர்களது முதல் காதலை மறக்க மாட்டார்கள், திரு. வசூலி.
-நாங்கள் எப்படி முதல் வீட்டை மறப்போம்? -ஆமாம்.
எனக்கு அது ஞாபகப் படுத்துகிறது,
சுவாமியின் இடத்தை யாரோ அபகரித்துக் கொண்டார்களே அது என்னவாயிற்று?
ஓ, அதுவா. உங்கள் சிறுவயது நண்பர்கள் கோபாலும் லக்ஷ்மனும்.
பப்ளியுடன் போய் அந்த இடத்தை எப்போதோ காலி செய்துவிட்டனர்.
சிறுவயது நண்பர்களா?
அவர்களைப் போல நண்பர்களை விட எதிரிகளே மேல்.
-மாதவ். -ஆமாம்.
-கோபால் நம் திட்டமெல்லாம் தகர்க்கிறான். -ஆமாம்.
அவனை நாம் என்ன செய்வது?
அவனைப் போல் ஒருவன் கைமீறிப் போகும்போது,
நாம் அவனது பலவீனத்தில் தாக்க வேண்டும்.
பலவீனமா?
ஆமாம்.
பயம்.
-ஆமாம். -இருட்டு.
பேய்!
பேய் பிசாசுகளிடமிருந்து என்னை காப்பாற்ற வேண்டும்.
துஷ்ட சக்திகளில் இருந்து என்னை பாதுகாக்க வேண்டும்
கெட்ட ஆவிகளோ சூனியக்காரிகளோ என்னருகில் கூட வர விடாதீர்கள்.
கடவுளே, என்னை பேய் பிசாசுகளிடமிருந்து காப்பாற்றுங்கள்.
கடவுளே, என்னை பேயிடமிருந்து காப்பாற்றுங்கள்.
கடவுளே, பேய் பிசாசுகளிடமிருந்து காக்க வேண்டும். பேயிடமிருந்து காக்கவேண்டும்.
கோபு, இது நான் தான் லக்ஷ்மன். பயப்படாதே.
உன்னை நம்பவே முடியவேயில்லை.
பகலில் ஒரு டஜன் ஆட்களை அடித்துப் போடுகிறாய்,
ஆனால் இரவில் கோழையை போல் உறங்குகிறாய்.
பயப்படாதே.
வா, வந்து உறங்கு.
லக்ஷ்மன், பேய்.
என்ன! என்ன நடந்தது? கோபு.
கோபு, அது சுந்தரி. சுந்தரி.
நம் அடுத்தவீட்டு நாய், சுந்தரி. கோபு.
உன்னிடம் பலமுறை நான் சொல்லியிருக்கிறேன், பேய் என்று ஒன்று இல்லை என்று.
கோபு, தயவு செய்து.
கிறிஸ்துமஸ் அன்று, எல்லோரும் சொல்வார்கள்,
"சான்டா வருகிறார்!"
ஆனால் எல்லாருக்கும் தெரியும், அவர் வரமாட்டார் என்று, அவ்வளவுதான்.
அதுபோல், பேய் என்று ஒன்று இல்லை, கோபு.
இங்கே வா, இங்கே வா. என் மடியில் படுத்துக் கொள், என் மடியில் படுத்துக் கொள்.
எனக்கு தெரியும் நீ ஒரு குறும்புக்காரன் என்று.
நான் உனக்கு தாலாட்டு பாடும்வரை நீ தூங்க மாட்டாய். வா.
ஜம்னாதாசின் கண்மணியே
லக்ஷ்மனின் கோபாலா
இங்கே பேய் ஒன்றும் இல்லை
அதன் நண்பர்களும் இல்லை
கோபு! கோபு!
எல்லா விளக்கும் அணைந்து விட்டன!
கோபு, பயப்படாதே. பயப்படாதே!
-நான் போய் பார்க்கிறேன். -சரி.
-எங்கேயும் போகாதே. -சரி.
எங்கேயும் போகாதே, கோபு.
அதானே பார்த்தேன்! நீங்கள் தான் பயமுறுத்தி இருக்கிறீர்கள்.
ஆமாம்! என் மழலைப் பேச்சின் அரசனே.
அவமானம்!
கோபு! கோபு, இங்கே வா. வெளியே வா. இங்கே வா.
இங்கே வா, கோபு. அவர்களை அடி, கோபு. அவர்களை அடி.
-வா, கோபு. -ஆமாம்.
வா கோபு, வா.
கோபு, இருட்டைப் பார்த்து பயப்படாதே.
நான் இங்கே தான் இருக்கிறேன், கோபு. போ, அவர்களை அடி.
கோபு, இனிமேல் எங்களுடைய தொழிலில் நீ மூக்கை நுழைத்தால்,
இனி மீதமுள்ள உன் வாழ்க்கை முழுதும் வெறும் இருட்டை தான் பார்ப்பாய்.
ஹேய், நீ!
கோபுவை பயமுறுத்துவதை நிறுத்து.
-முதலில் விளக்கை எரியவிடுங்கள். -முதலில் இருவரும் வெளியே வாருங்கள்.
-அதை ஆன் செய்யுங்கள். -எங்களுக்கு காட்டுங்கள்.
அதை ஆன் செய்யுங்கள்...
பப்லி!
-தாக்கு! -மன்னித்துவிடு, கோபு!
நாங்கள் இங்கே சும்மா விளையாட வந்தோம்.
-மன்னித்துவிடு, மன்னித்துவிடு, கோபு... -மணி என்ன!
மணி என்ன!
நிறுத்துங்கள்!
சிறிய பிள்ளைகளைப் போல சேட்டை செய்வதை நிறுத்துங்கள்.
ஹேய் சூழ்ச்சிக்காரா, நீ இங்கே என்ன செய்கிறாய் என் பலசாலிகளுடன்?
-உங்களுக்கு ஒரு கேட்ட செய்தி இருக்கிறது. -என்ன? என்ன நடந்தது?
கோபால், உன்னுடைய நன்கொடையை கொடுப்பதற்காக நான் ஆசிரமத்திற்கு சென்றேன்.
அங்கே ஜம்னாதாஸ் இறந்து விட்டதை அறிந்தேன்.
அவரது நினைவு வழிபாடு நாளை நடக்கவிருக்கிறது.
நீங்கள் எல்லோரும் ஆசிரமத்திற்கு போகவேண்டும் என நான் நினைக்கிறேன்.
கோபு.
-நாம் போகலாம். -நாங்களும் உங்களுடன் வருகிறோம்.
-சரி. -கோபு, இவர்கள்!
போய் உறங்குங்கள், பிள்ளைகளே.
நாளை, வெள்ளிக்கிழமை பதிமூன்றாம் தேதி, திரு. ஜம்னாதாஸ் அவர்களின் நினைவு வழிபாடு.
ஐந்து பேரும் ஒன்றாகக் கிளம்பினார்கள் ஆனால் அவர்களுக்கு தெரியவில்லை
அவர்களுடைய வாழ்க்கையே இப்போது மாறப் போகிறதென்று.
ஜம்னாதாஸ் அனாதை ஆசிரமம்
மன்னிக்கவும். இங்கே தான் திரு. ஜம்னாதாசின் நினைவு வழிபாடு நடக்கபோகிறதா?
வழிபாடுகள் தொடங்க இன்னும் சிறிது நேரம் உள்ளது.
அப்படியா.
ஆசிரமத்தை சுற்றிப் பார்க்கலாம்.
-ஆமாம். -25 வருடங்கள் ஆகிவிட்டன.
இப்போது என்னவெல்லாம் மாற்றங்கள் வந்திருக்கிறதோ இங்கே.
ஒன்றுமே மாறவில்லை.
எல்லாம் அப்படியே இருக்கிறது.
ஆமாம், கோபு.
ஆனால் யாரோ எல்லா இடத்திலும் வரைந்து வைத்திருக்கிறார்கள்.
கோபு. பேய் வீடு. நினைவிருக்கிறதா?
அவனால் இந்த பேய் வீட்டை மறக்கவே முடியாது.
அவன் சிறுவனாக இருந்தபோது நான் அவனை மிகவும் பயமுறுத்தியிருக்கிறேன்.
நீங்கள் உங்களுடைய பழைய சேட்டைகளை தொடங்கிவிட்டீர்கள், அல்லவா?
வண்டியில் லிஃப்ட் தேவைப்பட்டபோது நீங்கள் எல்லோரும் உணர்ச்சி மயமானீர்கள்.
"கோபு, ப்ளீஸ்."
அப்போது நாம் சிறு பிள்ளைகள், புரிந்ததா?
-கோபுவிற்கு இப்போது யாரையும் பயமில்லை. -அப்படியா.
-நிஜமாக? என்றால் அவனை உள்ளே போக சொல்.
அவனால் உண்மையில் தைரியமாக உள்ளே போக முடிகிறதா என்று பார்க்கலாம்.
கோபு, அவர்களுக்கு காட்டு. அவர்களுக்கு காட்டு, கோபு.
நீ எவ்வளவு தைரியசாலி என்று அவர்களுக்கு காட்டு.
-அவர்களுக்கு காட்டு, கோபு. -எங்களுக்கு காட்டு!
-ஆமாம், கோபு. -ஆமாம்!
-பாருங்கள், பாருங்கள். -எங்களுக்கு காட்டு, கோபு.
-நீ தான் மிகவும் பலசாலி, கோபு. -எங்களுக்கு காட்டு.
ஆமாம், கோபு. அவர்களுக்கு காட்டு. அவர்களுக்கு காட்டு. உன்னால் முடியும்!
நேரத்தை வீணாக்குவதை நிறுத்து. நாம் இத்தனை தூரம் வந்திருக்கிறோம்.
நீ திரு. ஜம்னாதாசை பார்த்தாயா?
-இது சரியில்லை. -ஓ, அடச்சீ.
-நீ சொன்னது மிகவும் சரி. -போ.
-நான் இப்போது வருகிறேன். -எங்களுக்காகவும் ஹலோ சொல்லிவிடு.
அவருக்கு என்னை நினைவிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். ஜ...
பொய்க்காரர்கள்.
பேய்!
எவ்வளவு பயந்தாங்கொள்ளி!
-ஒரு பெண்ணைப் பார்த்து பயப்படுகிறான். -ஹேய், நீ...
யார் அது?
-யாருடைய சத்தம் அது? -ஒரு சைனீஸ் பூனை!
ஓடு.
நில்லுங்கள்.
நீங்கள் யார்? எப்படி உள்ளே வந்தீர்கள்?
-என்ன செய்தீர்கள்? -நாங்கள் ஒன்றுமே செய்யவில்லை.
நீங்கள் யார்?
நாங்கள் திரு. ஜம்னாதாசின் நினைவு வழிபாட்டிற்காக வந்திருக்கிறோம்.
ஆமாம், எங்களுடைய சிறுவயதை நாங்கள் இங்கே கழித்தோம்.
அவருடைய ஆசிரமத்தில் முதலில் இருந்தவர்கள் நாங்கள் தான்.
-ஆமாம். -பொறுங்கள்!
-லக்கி, சரியா? -ஆமாம்.
நீ மாதவ்.
-கோபால். -கோபு.
-நீங்கள், லக்ஷ்மன்கள். -ஓ!
-உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்? -உங்களுக்கு எங்களை தெரியுமா?
ஆமாம்.
ஐயா, எனக்கு இவர்களை தெரியும்.
-என்ன? உங்களுக்கு என்னை தெரியவில்லையா? -நீங்கள் யார்?
-யார் அல்ல. அன்னா மாத்யூ, நூலகர். -அன்னா!
-ஓ! அன்னா மாத்யூ, நண்பர்களே. -யார் அன்னா?
பேய்களைப் பற்றிய நம்முடைய கூகிள். நூலகம்...
ஓ, ஆமாம்!
உங்கள் நூலகம் எப்படி இருக்கிறது?
அது வெறுமையாக இருந்தாலும் அவள் அங்கு நிறைய பேய்கள் இருப்பதாக சொல்வாள்.
அவள் எங்களை பேய்கள் என்று நினைத்துவிட்டாள்.
-யார்? -அந்த பெண்.
அந்த பெண்ணா?
ஆமாம், அந்த பெண்.
அவள் எங்களைப் பார்த்து பயந்தாள் நாங்கள் ஐந்து பேரும் அவளைப் பார்த்து பயந்தோம்.
ஒரு நிமிடம்! நீங்கள் யாரை பற்றி சொல்கிறீர்கள்?
ஐயா, அவர்கள் தாமினியை பற்றி சொல்கிறார்கள்.
தாமினி? நீங்கள் அவளைப் பார்த்து பயப்பட தேவையில்லை.
-அவள் இந்த வீட்டின் காப்பாளர். -ஓ! அவள் ஒரு பணிப்பெண்.
-பணிப்பெண், பணிப்பெண்
அவள் நன்றாக இருக்கும் பெண், என்றாலும் ஒரு பணிப்பெண்.
அவளை விடுங்கள்.
அன்னா, நீ மிகவும் உயரமாக வளர்ந்து விட்டாய்.
ஆமா, உன்னை விட உயரமாக.
உயரமாக, கருப்பாக, அழகாக.
சரி. எல்லோரும் வாருங்கள்.
-வழிபாடுகள் தொடங்கவிருக்கின்றன. -ஆமாம்.
-ஆமாம், நாம் பிறகு பேசலாம். -போய் வருகிறோம்.
-சரி. -சரி.
-காலை வணக்கம், மேடம். -காலை வணக்கம்.
-அன்னா. -சொல்லுங்கள்.
-இப்போதும் பேய்களைப் பார்ப்பதுண்டா? -ஆமாம், கோபால்.
-கோபு. -ஐயா, வணக்கம்.
ஐயா, இது திரு. தண்டே.
-திரு. தண்டே, எப்படி இருக்கிறீர்கள்? -நான் நன்றாக இருக்கிறேன்.
நீங்களும் இங்கே வந்திருப்பது நன்று.
-வாருங்கள், போகலாம். -நீங்கள் போங்கள், நான் பிறகு வருகிறேன்.
பாருங்கள் திரு. தண்டே, நம் காவல் நிலையத்தின் வாடிக்கையாளர்கள்.
-உங்களைப் பார்க்க சோகமாக இருக்கிறது. -என்ன?
நான் சொன்னது, திரு. ஜம்னாதாசைப் பற்றி கேட்டபோது.
-அது சோகமானது. -அது வேடிக்கையாக இருந்தது.
எனக்கு உங்களைப் பற்றி தெரியும்.
சாமர்த்தியமாக நடிக்காதீர்கள், இல்லையேல் சிறையில் அடைத்து விடுவேன்.
மாதவ், கோபால், லக்ஷ்மன்.
உங்களுக்கு என்னை தெரிகிறதா?
-இல்லை! -என்னை தெரியவில்லையா?
-இல்லை! -பப்பி!
நான் முத்தம் கேட்கவில்லை, திரு. பப்பி.
திரு. பப்பி!
ஓ, திரு. பப்பி!
-இப்போதும் உனக்கு மறதி இருக்கிறதா? -இப்போது இல்லை.
-ஆனால் திரு. ஜம்னாதாஸ்... -ஆமாம்.
நம்மால் செய்யக் கூடியது ஒன்றும் இல்லை.
திரு. ஜம்னாதாஸ் ஒரு நெருங்கிய நண்பர்.
நாம் எப்போதும் அவர் இல்லாமையை எண்ணி வருந்துவோம்.
இன்று, அவருடைய நினைவு சடங்கில்,
நான் அழக்கவிருப்பது திரு. ஜம்னாதாசின் நலம் விரும்பியான.
மிகவும் பிரபலமான திரு. வாசு ரெட்டியை,
என் வி பில்டர்சில் இருந்து.
அன்னுடைய அம்மா எப்போதுமே சொல்வார்கள்
எல்லாரும் இறந்தபின் சொர்க்கத்திற்கு போவார்கள் என்று.
அவர்கள் சொன்னது மிகவும் தவறு.
திரு. ஜம்னாதாஸ் ஏற்கெனவே பூமியில் ஒரு சொர்க்கத்தை கட்டி வைத்திருக்கிறார்.
இந்த அனாதை ஆசிரமம். பாருங்கள், நாங்கள் வெறும் கட்டிடங்களை கட்டுகிறோம்.
ஆனால் அவர் அதை ஒரு இல்லமாக்கினார்.
மேலும் இந்த ஆசிரமத்திலுள்ள குழந்தைகளின் எதிர்காலம் நன்றாக அமைய...
திரு. ஜம்னாதாஸ் எங்களுக்கு உரிமை அளித்திருக்கிறார்
எங்கள் நிறுவனத்திற்கு இந்த ஆசிரமத்தை பார்த்துக் கொள்ள.
அவரது மரணத்திற்கு முன்.
மேலும் அவர் விரும்பியது நாங்கள்
இந்த இல்லத்தை பெங்களூரு போன்ற பெரிய நகரத்திற்கு மாற்றி
-பிள்ளைகளின் முன்னேற்றத்திற்கு உதவ. -இவர்கள் இடம்பெயர்கிறார்களா?
நிறைய ஊக்கம், நிறைய வாய்ப்புகள்.
திரு. ஜம்னாதாஸ். ஆசிரமத்தின் ஒவ்வொரு பிள்ளையையும் அவருடையதாகவே நடத்தினார்.
ஆனால் அவருக்கு மிகவும் பிடித்தவன்...
பப்பி.
திரு.பப்பி, சில வார்த்தைகள் பேச வாருங்கள்.
-போ. -பிரமாதம், திரு. பப்பி.
ப்ளீஸ், மேடைக்கு வாருங்கள்.
-அவர் உன்னை கூப்பிடுகிறார். -தயவு செய்து போ, திரு. பப்பி.
-இப்போது போங்கள்! -நீங்கள் இதற்கு தகுதி வாய்ந்தவர்.
திரு. ஜம்னாதாசைப் பற்றி நான் என்ன சொல்வது...
அவர் தனது கைகளால் எனக்கு பாலூட்டினார்.
அவர் தான் என்னை வளர்த்தார்.
அவர், அவ்வளவு அப்பாவியாக இருந்தார்...
மொட்டை பாடியில் நடந்து கொண்டிருக்கும்போது இறந்து போகும்படியாக.
நீங்கள் மிகவும் கவனமாக இருக்கவேண்டும்.
அப்படி நடக்கக் கூடாது.
எப்படியோ.
அவருடைய நினைவு வழிபாட்டில் அவருக்கு மரியாதை செலுத்த விரும்புகிறேன்...
"மறதி மிகுந்தவன்"
ஓ, இல்லை!
இன்று திரு. ஜம்னாதாசின் பிறந்தநாள்.
டிஜேவை கூப்பிடுங்கள்.
விருந்து சமையுங்கள், பாருங்கள்.
திரு. ஜம்னாதாசை பாருங்கள். அவர் உயிருடன் நம்மோடு பேசுகிறார்.
அவர் சிரிப்பதை பாருங்கள்.
ஹேய்!
-ஒளிந்து கொள்ளுங்கள். -நீங்களும் இங்கே வந்திருக்கிறீர்கள்.
திரு. தண்டே. படுபாவி! நீ தனியாள்.
ஆனால் நீ உன்னையே பெரும்படை என்று கூறிக்கொள்கிறாய்.
காந்தாரி, என்னுடைய தீய்ந்த ரொட்டி.
மாதவ், நீ பூஞ்சை காளான் போல படர்ந்து கொண்டிருக்கிறாய்.
லக்கி.
ஹேப்பி பர்த்டே டு யூ! பாடுங்கள், பாடுங்கள்.
லக்ஷ்மன், என்னுடைய சிறிய பீமனே.
ஆசிரமத்திற்கு வெளியே உள்ள செடிகொடி கூட வளர்கிறது,
ஆனால் நீ எங்கே தொடங்கினாயோ அங்கேயே இருக்கிறாயே.
லக்ஷ்மன் நெ. 2, என் மழலைபேச்சு அரசன்.
கோபால், நீ சிறுவயதில் முருகனைப் போல் இருந்தாய்.
ஆனால் இப்போது, தேவ்கனைப் போல் இருக்கிறாய்.
இப்படி தான் திரு. ஜம்னாதாஸ் இருந்தார்.
திரு. ரெட்டி, இந்த பிள்ளைகளை இங்கிருந்து மாற்றுவது மிக நல்ல எண்ணம்.
உண்மையில், நானும் அதைப் பற்றி நினைத்தேன்.
நீங்கள் இங்கே எப்படி தனியாக உங்கள் மகளுடன் இருப்பீர்கள்?
என்னுடைய ஆலோசனையை ஏற்றுகொண்டு துபாய்க்கு போய்விடுங்கள். நிக்கிலுடன் இருங்கள்.
என் நிறுவனம் உங்களுடைய வீட்டையும் வணிகத்தையும் பார்த்துக்கொள்ளும்.
இல்லை, திரு. ரெட்டி.
என் மகளின் நினைவுகள் இந்த வீட்டில் தான் இருக்கிறது.
தாமினியும் இங்கே இருக்கிறாள்.
அன்னாவும் எங்களுடன் தான் இப்போது வசிக்கிறாள்.
உண்மையில், அன்னாவும் நானும் முடிவு செய்திருக்கிறோம்
இரண்டு அறைகளை வாடகைக்கு விடலாம் என்று.
நானும் கூட சுற்றிலும் நிறைய மனிதர்கள் இருந்தால் பிகவும் நன்றாக இருப்பேன்.
சரி, போய் வருகிறேன்.
கிழட்டுப் பயல்!
நான் வீட்டை காலி செய்ய முயற்சி செய்கிறேன்
இவன் இன்னும் நிறைய ஆட்களை அழைத்துக் கொண்டிருக்கிறான்.
கோபால், திரு. ஜம்னாதாஸ் இல்லத்தின் குழந்தைகளுக்கு நல்லதையே நினைத்தார்.
எல்லா நன்றியும் நிகிலுக்கும் வாசு ரெட்டிக்கும்
பொறுப்பை எடுத்துக் கொண்டதற்கு.
ஒருவர் இதற்கு மேலும் கடவுளிடம் வேறு என்ன கேட்க முடியும்?
கடவுள் இதை எல்லாம் நினைவு வைத்திருக்ககூடிய திறனை உங்களுக்கு தரட்டும்.
சும்மா இரு!
திரு. ஜம்னாதாஸ் இதையெல்லாம் உனக்காக விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்.
சில பழைய நினைவுகள்.
-எனக்காகவா? -ஆமாம்.
இந்த ஆசிரமத்தில் எல்லாரையும் விட பெரியவன் நீதான்.
நீ தான் இங்கே முதன்முதலாக வந்தவர்.
-இவர் தான் முதல் பிள்ளை. -எனக்கு தெரியும், ஆனால் இது என்ன?
யஷ்வந்த், முஸ்தஃபா, அங்குஷ்... இதெல்லாம் என்ன?
திரு. ஜம்னாதாஸ் நானா பட்டேகரின் பெரிய விசிறி.
அதை எப்படி நீ மறக்க முடியும்?
-உனக்கு நிறைய மறதி உள்ளது. -எனக்கா?
அவர் இப்போது நம்முடன் இல்லை,
ஆனால் அவருடைய ஆன்மா நம்மை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது.
அவர் இங்கே நம்முன் நிற்பது போல் உணர்கிறேன்.
-திரு. ஜம்னாதாஸ். -ஹேய்!
-கோபு. -நான் சொல்வதை கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்.
கோபு, நாம் போகலாம்.
சீக்கிரமே இருட்டி விடும்.
-வா. -போகலாம்.
ஓ, இல்லை!
-ஹேய்... -என்ன ஆயிற்று? நாம் போகலாம்.
அந்த நாற்காலி...
-என்ன? -அதுவே தானாகவே ஆடுகிறது.
-தானாகவா? -ஆமாம்!
-உண்மையாகவா? -ஆமாம்!
அது காற்றில் ஆடியிருக்கும், முட்டாளே! வா.
அதுவே தானாக...
கேள், லக்ஷ்மன்.
கோபு.
என்ன நடந்தது?
ஐந்து பேராக வந்தனர், ஆனால் திரும்பி செல்கையில், அவர்கள் ஐந்து பேரல்ல...
லக்ஷ்மன், நான் தொலைக்காட்சியில் "க்ராந்திவீர்" படம் பார்க்க போகிறேன்.
இருவரும் சேர்ந்து பார்க்கலாம்.
வா, லக்ஷ்மன்.
சீக்கிரம் வா, லக்ஷ்மன். நானா பேசப் போகிறார்.
கோபால்.
-திரு. ஜம்னாதாஸ் கொல்லப்பட்டார். -ஜம்னாதாசா?
-வா, உட்கார். -கோபால், நான் சொல்வதைக் கேள்.
இல்லை, நான் நானா சொல்வதை தான் முதலில் கேட்பேன்.
-கோபால். -நானா.
கோபால்!
அப்படியென்றால் நீ நானா சொல்வதை மட்டும் தான் கேட்பாயா?
நல்லது, நல்லது. ஒரு கொசுவால் மனிதனை கிறுக்கனாக்க முடியும்.
அதேபோல், அது மனித உடலை ஆட்கொள்ளவும் முடியும்.
ஒரே ஒரு கொசு.
லக்ஷ்மன், நீ நானாவைப் போல் குரலை மாற்றி பேசும்போது குழறவில்லை.
என்ன லக்ஷ்மன்? லக்ஷ்மன்! இது குரல்மாற்றி பேசுவதல்ல.
சிந்திக்கத்தெரியாத உன்னை போன்றவர்களால் நம் சமூகத்திற்கே கேட்ட பெயர் வரும்!
நான் லக்ஷ்மன் அல்ல.
லக்ஷ்மன், பார், இப்படி என்னை பயமுறுத்துவதை நிறுத்து.
இல்லையென்றால், நான் உன்னை அடித்து விடுவேன்.
நல்லது, நல்லது, பயம் என்றால் என்ன என்று உனக்கு காட்டுகிறேன்.
பார், இது தான் உண்மையில் பயம். பார்!
பெரிய வீடுடைய மனிதர்களின் மனங்கள் சிறியது! திரு. ஜம்னாதாஸ் கொல்லப்பட்டார்.
நல்லது, நல்லது.
ஒரு பெண்ணிற்கு தொப்பை இருந்தால் அவள் கர்ப்பமாக இருப்பதாக அர்த்தமாகாது.
திரு. ஜம்னாதாசின் கண்மணியே,
அடுத்து என்ன நடக்கிறதென்று பார்.
இப்போது நீ செய்யப்போவதென்னவேன்றால்
திரு. ஜம்னாதாசின் கொலைக்கு பழிவாங்க வேண்டும்.
நல்லது...
அன்னா!
-நான் இதை பார்த்துக் கொள்கிறேன். -சரி.
நீங்கள் இருவரும் இங்கேயே காத்திருங்கள்.
-நான் உள்ளே போய் பார்க்கிறேன். -சரி.
-கோபால், பரவாயில்லை. -ரயில்.
நீ ஏன் என்னை கண்டு பயப்படுகிறாய்?
நேற்றிரவு, நீ சுவற்றில் நடந்தாய்.
நான் ஒத்துக் கொள்கிறேன் என்னுடைய நாக்கு துருத்திக்கொள்ளும்,
ஆனால் அதற்காக நான் பல்லி என்று அர்த்தம் இல்லை.
நான் எப்படி சுவற்றில் நடக்க முடியும்?
நான் பேய் இல்லை, உன் நண்பன்.
பார், நான் நிஜம். என்னை தொட்டுப் பார்.
பார்த்தாயா? நான் நிஜம்.
விளையாட்டு
பொறு.
அங்கே ஒரு ஆவி இருக்கிறது.
அங்கே ஒரு ஆவி இருக்கிறதா?
அப்படியென்றால் கோபு சொன்னது உண்மை.
இந்த ஆவியை இங்கிருந்து விரட்டுவதற்கு,
நான் பலரையும் ஒருங்கிணைக்க வேண்டும், பூஜை செய்பவர்கள், ஆலோசனை சொல்பவர்கள், இப்படி...
சுருக்கமாகச் சொன்னால், இந்த செயல் நிறைய நேரமெடுக்கும்.
எவ்வளவு? எவ்வளவு நேரம்?
-குறைந்தது 40 நாட்கள். -அவ்வளவு நாட்களா?
நாற்பது நாட்கள்! கோபுவின் நிலை மிகவும் மோசமாகி விடும்.
-ஆமாம். -ஒப்புக்கொள்ளமுடியாது.
அப்படியானால், இந்த சூழ்நிலையை சமாளிக்க ஒரே ஒரு வழி தான் உள்ளது.
-என்ன? -சொல்.
இது எல்லாம் முடியும் வரை,
நீங்கள் இங்கிருந்து விலகி இருக்க வேண்டும்.
-சரி. -சரி, ஆனால் எங்கே?
அந்த கர்னலின் பங்களா நினைவிருக்கிறதா?
அந்த பேய் வீடு.
அவர் அதை வாடகைக்கு விடப் போகிறார்.
மேலும் சிறிது காலமாக நானும் அங்கே தான் தங்கியிருக்கிறேன்.
உங்களுக்கு வேண்டுமெனில் நான் அவரிடம் பேசுகிறேன்.
கோபு, அவளும் அங்கே தான் இருக்கிறாளாம்.
ஆமாம்! தயவு செய்து அவரிடம் பேசு!
இதெல்லாம் முடியும் வரை, நாங்கள் உன்னுடன் இருப்போம், அன்னா.
-நாம் அவளுடன் இருக்கலாம், கோபு. -சரி.
ஹேய்!
நீ என்னை பயமுறுத்திவிட்டாய்.
என்ன நடந்தது?
வாசு ரெட்டி யாரையோ அனுப்பியிருக்கிறார்.
கர்னலின் வீட்டில் யாரோ இருவர் வாடகைக்கு தங்கியிருப்பதாக அவர் சொன்னார்.
நாம் அவர்களை வெளியே துரத்தவேண்டும்.
நான் சொல்வது, லக்ஷ்மணும், லக்கியும் நானும்
அங்கே வாடைகைக்காரர்கள் போல செல்கிறோம்.
அவர்களை பயமுறுத்தி அங்கிருந்து துரத்தி விடுகிறோம்.
வாசு ரெட்டியை அழைத்து சொல்லுங்கள்.
ஹேய்! நல்ல யோசனை.
நீ இப்போது பேசுவதே பயமாக இருக்கிறது.
"அவரை அழைத்து சொல்லுங்கள்."
-ஹலோ. -திரு. ரெட்டி, இது வசூலி.
-கர்னலின் வீட்டில் அந்த இரண்டு பேர்... -பொறுங்கள், கொஞ்சம் பொறுங்கள்.
நீ தான் அந்த இரண்டு போரையும் அனுப்பினாயா, படுபாவி?
-இல்லை. நான் மூன்று ஆட்களைஅனுப்புகிறேன். -என்ன?
முதலில் இரண்டு, இப்போது இன்னும் மூன்று.
நீ கர்னலின் வீட்டையும் அனாதை ஆசிரமமாக மாற்றப் போகிறாயா?
இல்லை, திரு. ரெட்டி.
என்னுடைய ஆட்கள் வாடகைக்காரர்களைப் போல உள்ளே போவார்கள்,
அந்த இரண்டு பேரையும் பயமுறுத்தி வீட்டை விட்டு துரத்திவிடுவார்கள்.
அப்படியா. மிக நல்ல யோசனை. நான் உன்னை பணக்காரனாக்குவேன்.
நன்றி, ஐயா.
வசூலி, இந்த வேலையை எனக்காக செய்து விடு.
இது முடிந்தது என்றே வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.
-என்ன? -என்ன?
நீங்கள் மூவரும் கர்னலின் வீட்டுக்கு வாடகைக்காரர்களைப் போல் செல்ல வேண்டும்.
அந்த இரண்டு போரையும் வீட்டை விட்டு துரத்துங்கள்.
அதாவது நாங்கள் அந்த இரண்டு வாடகைக்காரர்களை அங்கிருந்து துரத்தவேண்டும்.
நாங்கள் அந்த கர்னலிங் வீட்டுக்கு போகவேண்டும்.
ஊட்டிக்கு.
நடந்தாக நினைத்துக் கொள்ளுங்கள்.
இவனுக்கு என்ன ஆயிற்று? மூளை கெட்டு விட்டதா?
நீ ஏன் தானாக ஆடுகிறாய்?
எல்லா சாமான்களும் எடுத்துக் கொண்டீர்களா?
ஆனால் நமக்கு எந்த சாமானும் இல்லையே.
ஹேய், லக்கி, மாதவ்.
-ஹேய்! -ஓ!
அதே கார். அப்படியானால் கோபாலும் லக்ஷ்மனும் உள்ளே இருக்கிறார்கள்.
அப்படியெனில் அந்த இரண்டு வாடகைக்காரர்கள் கோபால் மற்றும் லக்ஷ்மன் தான்.
ஐயா சொன்னார் அவருக்கு எந்த பிரச்சினையும் இல்லை
அவர்கள் அங்கே வாடகைக்காரர்களாக தங்குவதில் என்று.
ஆனால் ஐயாவுக்கு தெரியாது.
அவர்களிடையே பிரச்சினை இருந்ததென்று.
நான் இங்கிருந்து போகிறேன், ஆனால் அன்னா இங்கே இருப்பாள்.
நீங்கள் இதை அவளது வீடாக நினைக்கலாம்.
மேலும் உங்கள் எல்லாரையும் பார்த்துக் கொள்ள தாமினி இருக்கிறாள்.
ஆனால் நீங்கள் எங்கே போகிறீர்கள்?
என் மகள் இறந்து 15 நாட்கள் ஆகிறது.
அவளது சாம்பலை ராமேஸ்வரத்திற்கு கொண்டு செல்கிறேன்.
லக்ஷ்மன், நாம் எங்கே போனாலும் அங்கே ஒரு மரணம் நிகழ்ந்திருக்கிறது.
கோபு, பொறு.
ஐயா, கார் வந்து விட்டது.
அப்படியனால், சரி. நான் கிளம்புகிறேன்.
ஆனால் எப்படி?
-வா. -கோபு...
நான் போய் அவரை அனுப்பிவிட்டு வருகிறேன்.
-ஐயா, பத்திரமாக போய் வாருங்கள். -ஐயா...
அவருக்கு பார்வை இல்லை என்று நினைக்கிறேன்.
என்ன கோபு, நீங்கள் இங்கே என்ன செய்கிறீர்கள்?
உங்களுக்கு சொந்தமாக வீடு இல்லையா?
ஹேய்! முதலாவதாக, அது வீடு இல்லை. அது ஒரு பங்களா.
-புரிந்ததா? -அதை ஃபிளாட்டாக புதுப்பிக்கப் போகிறோம்
அதனால் தான் நாங்கள் இங்கே இருக்கிறோம்.
யார் பங்களாவை ஃபிளாட்டாக புதுப்பிப்பார்கள்?
ஹேய்! அவன் சொல்வது என்னவென்றால், எங்களது பங்களாவின் உள்ளே புதுப்பித்தபின், நீங்கள்
-ஃபிளாட்டாகிடுவீர்கள் என்று. புரிந்ததா? -ஹேய்!
நீங்கள் இங்கே என்ன செய்கிறீர்கள்?
எங்களுக்கும் ஒரு அந்தஸ்து இருக்கிறது.
அந்தஸ்தா?
-நாங்களும் வீட்டை புதுப்பிக்கிறோம். -ஆமாம்.
இத்தாலியன் மார்பிள், பெர்ஷியன் கம்பளம், மேலும், வாயிலில்...
நீரூற்று.
ஃபவுண்டன் பேனா கூட வாங்க முடியாது. பின் ஏன் வாட்டர் ஃபவுண்டன் பற்றி பேச்சு?
-ஹேய்! -ஹேய்!
பொறுங்கள், நண்பர்களே. பொறுங்கள்.
வாருங்கள், உங்களுடைய பொருட்களை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.
-பணிப்பெண். -பணிப்பெண்ணா?
இலவசமா?
வைஃபை?
ஆமாம், அது முற்றிலும் இலவசம். உன்னைப் போல, வேலையற்றது.
பணிப்பெண்ணே, இந்த வீட்டில் தண்ணீர் கிடைக்குமா?
-நீங்கள் குழாயைத் திறந்தால் மட்டும். -நல்ல பதில்!
-ஹேய், என்ன? -சரி, நான் உங்களுடைய அறைகளை காட்டுகிறேன்.
நீங்கள் இருவரும், மேலே.
அதுவல்ல, அதற்கு அடுத்தது என்னுடைய அறை.
-எது? -அதற்கு அடுத்த அறை.
-நீங்கள் மூன்று பேரும், கீழே இங்கே, சரியா? -ஓ!
ஓ! ஓ! ஓ!
மன்னிக்கவும். நாங்கள் ஏன் கீழே தங்கவேண்டும்?
-ஏன் மேலே தங்கக் கூடாது? -ஏதேனும் அவசரத்தில் இருக்கிறீர்களா?
-கோபு, அவனுக்கு உதவி செய். -கொஞ்சம் பொறு.
-நாங்களும் வாடகை தருகிறோம். -எப்படியோ போய் தொலையுங்கள்.
-நாங்கள் ஏன் போக வேண்டும்? -கேளுங்கள்!
எல்லோரும் அனுசரித்து போக வேண்டும், சரியா?
ஹேய், மேடம்.
-எங்களை குறுக்கிடாதே. புரிந்ததா? -சரியாக சொன்னாய்.
-குறுக்கிடாதே... -என்னை தொடாதே.
ஹேய்!
தொடாதே.
-நீ ஏன் அவளை பாதுகாக்கிறாய்? -சரியாக சொன்னாய்.
-ஆம், நீ ஏன் இடையில் புகுந்து பேசுகிறாய்? -ஆமாம்.
-நீ ஒரு பணிப்பெண். பணிப்பெண்! -ஆமாம்.
வீட்டு வேலை செய்வது தான் தான் உனது பணி.
எங்களுக்கு மரியாதை தர வேண்டும், வீடு துடைக்க வேண்டும். சாமான் எடுக்கவேண்டும்.
நீ ஒரு பணிப்பெண். பணிப்பெண்! ஹேய்!
நீ ஏன் என்னை தள்ளுகிறாய்?!
நான் உன்னை குத்த வேண்டுமா?
நான் உன்னை குத்துவேன்.
நான் உன்னை குத்தி விடுவேன். எனக்கு கோபம் வருகிறது.
உன் முகத்தில் குத்துவேன். வயிற்றிலும், எல்லா இடத்திலும் குத்துவேன்.
நான் செய்யவா?
ஓ!
உன் பாடத்தை படித்துவிட்டாய், அல்லவா?
-என்னை விட்டுவிடு! -ஹ!
-அதாவது நான் உன்னை இன்று விட்டுவிடுகிறேன். -ஏன்? இன்று என்ன?
-இன்று என் சகோதரியின் கல்யாணம். -ஹ?
எந்த சகோதரி? என்ன கல்யாணம்?
அது என் சகோதரியைப் போன்றவளின் பதிவுத் திருமணம்.
ஆமாம். என்னை ஒட்டிக்கொள்வதை நிறுத்து.
உன் நண்பனுக்கு ஏற்பட்ட அவமானத்திற்கு பழி வாங்கு. போ, நண்பா, போ...
-ஹேய்! -அவனைக் கொல்.
அவனைக் கொல்!
அவன் பயந்து விட்டான்!
ஆமாம்!
உன்னை கொன்று விடுவேன்.
இங்கே என்ன நடக்கிறது?
பாருங்கள், உங்களுக்கு இங்கே தங்க வேண்டுமானால்,
நாம் எல்லாரும் ஒற்றுமையுடன் அமைதியாக இருக்க வேண்டும்.
புரிந்ததா? இங்கே இது நடக்காது.
கோபால், அன்னா சொல்வது மிகவும் சரி.
கோபப்படாதே. கொஞ்சம் பொறுத்திரு.
-சரியா, கோபால்? -கோபு, நாம் போகலாம்.
பயப்படாதே.
பயப்படாதே. இது நான் தான், கோபு.
வா, போகலாம்.
வா, நான் இருக்கிறேன் அல்லவா.
ஒன்றாக உணவு உண்ணும் குடும்பம், ஒற்றுமையாக இருக்கும்.
-விட்டு விடு. -சரிதான். விட்டு விடு.
கோபு, இந்த சமோசா என்னுடையது.
நான் சொல்கிறேன்
இந்த சமோசா என்னுடையது.
பயப்படாதே, மாதவ்.
விட்டு விடு, கோபு.
இல்லையென்றால், நான் விளக்குகளை அணைத்து விடுவேன்.
பயப்படாதே, கோபு.
நீ விளக்குகளை அணைத்தால்,
என்னிடம் மெழுகுவர்த்தி உள்ளது.
அட, சீ.
இன்று என்ன நடந்தாலும் கவலையில்லை,
-இந்த சமோசா நமக்கு தான். -என்ன இது கேவலம்?
நீங்கள் ஒரு சமொசாவுக்காக சண்டை போடுகிறீர்களா?
இது வெறும் ஒரு சமோசாவுக்காக மட்டும் அல்ல.
இது சட்னிக்காகவும் தான்!
-விட்டு விடு, கோபு. -விட்டு விடு. விட்டு விடு!
-பாட்டிலை விடு. -உன்னைக் கொன்று விடுவேன்.
செஸ்வான் சட்னி
ஓ, சீ.
கோபு.
கோபு ச்சிங்.
-எனக்கு உள்நாட்டு சைனீஸ் பிடிக்கும். -லக்ஷ்மன், ஒழுங்காக நடந்து கொள்.
என் சமோசாவுடன்.
நீ செத்தாய்.
கோபால்.
-அவனை பிடி. -ஹேய், அப்படி செய்யாதே.
ஓ, என்னுடைய! ஓ, என்னுடைய! நீ பந்தும் நான் உன் மட்டையும் என்று நினைத்தாயா.
ஓ, அன்பே! ஓ, என்னுடைய! ஓ, என்னுடைய!
ஓ, சீ.
அவனுக்கு எந்த உணர்ச்சிகளும் இல்லை!
இன்டெக்ஸ்
அவனது விரல்களை அரிந்து விடு, கோபு. ஆமாம், கோபு. ஆமாம்!
கோபு, அரிந்துவிடு!
-அவற்றை அரிந்து விடு. -நிறுத்துங்கள்! நிறுத்துங்கள்!
நிறுத்துங்கள் இதை! என்ன இதெல்லாம்? உங்களுக்கு பித்து பிடித்துவிட்டதா?
யார் வீட்டில் இப்படி சண்டை போடுவார்கள்?
கோபால், நான் உன்னை எச்சரிக்கிறேன்.
நீ இதை மீண்டும் செய்யக்கூடாது. புரிந்ததா?
இது ஒரு வீடு, மல்யுத்தப் போட்டி நடக்கும் இடமல்ல.
-கோபால், உன்னிடம் பேசுகிறேன், புரிந்ததா? -உன் விரலை இறக்கு.
கோபு, என்னை விட்டு விடு. விட்டு விடு.
பாரு, நான் உன்னை பார்த்துக் கொண்டேன். நாம் சகோதரர்கள் போல.
நான் உன்னுடைய சமோசாவுக்காக சண்டை போட்டேன்.
நான் உன்னுடைய சின்ன தம்பி, சகோதரா. உன் சகோதரனுக்காக. கோபு...
ஹேய், லக்ஷ்மன், உன் வார்த்தைகள் எதுவும் இந்த கிறுக்கனுக்கு புரியாது.
கோபால், எனக்கு தெரியும் நீதான் எங்கள் எல்லாவறையும் விட பலசாலி.
ஆனால் அவன் உன்னை ஒரு தாய் போல பார்த்துக் கொள்கிறான்
நீ அவனுக்கு ஏன் அப்படி செய்கிறாய்?
-ஏன்? அவனுடைய விரலை விடு, பைத்தியக்காரா. -அடச்சீ.
கோபு. கோபு. வேண்டாம்.
கோபு, வேண்டாம்!
-கோபு... -கோபு...
கோபால். கோபால்.
கோபால்! கீழே இறங்கு.
கீழே இறங்கு. கீழே இறங்கு.
கீழே இறங்கு.
அடித்தது பரிசு!
நிறுத்து!
என்ன செய்கிறாய், கோபு!
கோபு...
உன்னைப் பார்த்த அந்த நேரம்
என் இதயத்தை உன்னிடம் இழந்தேன்
நீ சொர்க்கத்தில் இருந்து வந்த தேவதையைப் போல
அது தான் என் இதயம் சொல்கிறது
உன்னைப் பார்த்த அந்த நேரம்
என் இதயத்தை உன்னிடம் இழந்தேன்
நீ சொர்க்கத்தில் இருந்து வந்த தேவதையைப் போல
அது தான் என் இதயம் சொல்கிறது
உன் அழகிய முகம் அந்த நிலவையும் விழித்திருக்கச்செய்யும்
உன் அழகு என் இதயத்தை மயக்கிவிட்டது
உன்னால் இரவில் ஏன் தூங்க முடியவில்லை, அன்பே?
உன்னால் தான்
யார் உன் அமைதியை திருடினார், அன்பே?
நீ தான்
நீ ஒரு பித்தன்
நீ ஏன் என் பின்னே வருகிறாய்?
என் இதயத்திற்கு வரும் எல்லா வழிகளும் அடைந்திருக்கின்றன
என்னுடன் கண்ணை மூடிக்கொள்
செய்தி பரவட்டும்
என்னால் இனியும் கட்டுப்படுத்த முடியாது
ஏனென்றால் நீ ஒரு அற்புதம்
இப்போது உன் வாழ்க்கையில் துன்பம் ஏதும் இல்லை
ஆனால் அவள் உன் வாழ்க்வை விரைவில் புரட்டிப் போடுவாள்
உன்னால் இரவில் ஏன் தூங்க முடியவில்லை, அன்பே?
உன்னால் தான்
யார் உன் அமைதியை திருடினார், அன்பே?
நீ தான்
பரவாயில்லை, லக்கி.
பரவாயில்லை. வருத்தப் படாதே. நான் இப்போது சரி செய்கிறேன்.
சரியா?
என்ன? உனக்கு இப்போது எட்டு விரல்களா?
அவன் சொல்வது அது நேராகிவிட்டதென்று எட்டு என்பதல்ல.
ஆனால் ஹலோ, நீ இதை எப்படி செய்தாய்?
மாயவித்தை.
-லக்ஷ்மன். -கோபு.
-லக்ஷ்மன்! லக்ஷ்மன்! -என்ன ஆனது, கோபு?
ஐயாவின் இறந்து போன மகள்!
எங்கே?
கோபு. கோபு!
நான் வீட்டில் எரிவாயுவை நிறுத்தினோமா?
-மன்னித்துவிடு. நான் மறந்துவிட்டேன் -நீ என்ன சொல்கிறாய்?
மன்னித்துவிடு. நாம் தூங்கப் போகலாம்.
இங்கே வா. நல்ல பையன். இங்கே வா.
கோபு...
சரி. தூங்கு.
இப்போது தூங்கு.
சரி, கோபு.
திரு. ஜம்னாதாசின் கண்மணியே
லக்ஷ்மனின் கோபாலா.
நம்முடைய பேய்விரட்டும்...
அன்னா கீழே இருக்கிறாள்.
-ஹேய், அதோ இருக்கிறாள் அவள். -ஆமாம்.
ஹேய், பணிப்பெண்ணே. கேள்.
-உனக்கு சம்பளம் கிடைப்பதில்லையா? -ஏன்?
-நீ தினமும் ஒரே ஆடையை அணிகிறாயே. -ஆமாம்.
இது என்னுடைய சீருடை. கர்னல் ஐயா எனக்கு கொடுத்தார்.
அந்த கர்னல்.
ஆனால் கர்னலுக்கு பார்வை இல்லை. நீ மாற்றலாம், அவருக்கு தெரியப் போவதில்லை.
உன் வாயை மூடு.
லக்கி, இவளுக்கும் அன்னாவுக்கும் இடையே நிச்சயமாக ஏதோ இருக்கிறது.
அப்படி அல்ல.
ஆனால் இந்த இருவரும் நிச்சயமாக ஏதோ திட்டம் போடுகிறார்கள்.
ஓ, கடவுளே, என்னை பேய், பிசாசு, துர்மந்திரவாதம், இவற்றிலிருந்து காக்கவும்.
சுவற்றில் நடக்கும் நானா பட்டேகரின் நகலிடம், மந்திரக்காரிகளிடம் இருந்தும்.
-பயந்து விட்டாயா? -ஆமாம்...
இல்லை.
ஹேய், பார்!
ஓ! அடடா, இந்த கிறுக்கன் அந்த பணிப்பெண்ணுடன் என்ன செய்கிறான்?
நீ இங்கே காலையில் என்ன செய்கிறாய்?
காலை தியானம்.
இங்கே நிறைய இடம் இருக்கிறது.
ஆமாம், இது மிகவும் அழகாக இருக்கிறது.
வா, வா.
எனக்கு ஒன்று சொல்லுங்கள், கோபு.
நீங்கள் ஐந்து பேரும் ஒன்றாகத் தானே வளர்ந்தீர்கள்.
நீங்களும் லக்ஷ்மனும் மிக நெருக்கமாக இருக்கிறீர்கள்.
ஆனால், மற்ற மூவருடன் உங்களுக்கு என்ன பிரச்சினை?
அவர்கள் அத்தனை கெட்டவர்கள் அல்ல.
ஆமாம், தாமினி. நீ சொல்வது சரி தான்.
அவர்கள் அத்தனை கெட்டவர்கள் அல்ல.
கோபு...
ஆனால் அவர்கள் மிகவும் மோசமானவர்கள். படுபாவிகள்! போக்கிரிகள்!
முட்டாள்...
கோபால், நான் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும்.
நீங்கள் யாரை கல்யாணம் செய்தாலும், அவள் லக்கியாக இருப்பாள்.
லக்கியை கல்யாணம் செய்யவா?
அந்த லக்கி அல்ல. நான் சொன்னது மிகவும் பாக்கியசாலி.
-நல்லவேளை கடவுளே. -ஏன்?
ஏனென்றால் எல்லா பெண்களுக்கும் உயரமான, கருப்பான அழகான பையனை மிகவும் பிடிக்கும்.
உங்களிடம் இந்த எல்லா குணங்களும் இருக்கின்றன. நீங்கள் அப்பாவியும் கூட.
ஓ, நான் முற்றிலும் மறந்து விட்டேன். அன்னா என்னை தேடிக் கொண்டிருந்தாள்.
-பிறகு சந்திக்கலாம். போய் வருகிறேன். -சரி. சரி.
-கோபு அவளிடம் தலைகுப்புற விழுந்துவிட்டான். -ஆமாம்.
வா, வா, கோபு!
கோபு! கோபு!
இந்த நிலைமை எனக்கு ஒரு கவிதையை நினைவு படுத்துகிறது.
சொல்லு, ப்ளீஸ்.
அதிகாலை நேரத்தில்,
யாரோ சொன்னார்கள் என்னை உன்னுடையதாக்கிகொள்,
உன்னை சிறந்ததாக காண்பித்து அவளை ஈர்க்கும் நேரம் வந்ததுவிட்டதென தெளிவாகிறது.
வாவ்!
உனக்கு அவளை பிடித்திருக்கிறதா?
இல்லை, இல்லை. அப்படி ஒன்றும் இல்லை.
-நாங்கள் வெறும் நண்பர்கள். -வெறும் நண்பர்களா?
நண்பர்களா இல்லை நெருங்கிய நண்பர்களா.
நாங்கள் எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம்.
வாயை மூடு.
லக்ஷ்மன், தாமினி கோபுவை காதலிக்கிறாள் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
-மிக்க நன்று... -இல்லை, இல்லை, அப்படி இல்லை...
உண்மையிலேயே அப்படித் தான்.
அவள் காலையிலிருந்து உன்னை தேடிக் கொண்டிருக்கிறாள்.
-கோபு எங்கே? அவனை பார்க்க முடியவில்லை. -பார்க்க முடியவில்லை.
எங்களை கேட்டு துளைத்து விட்டாள். கோபு. அவள் உனக்காக ஏங்குகிறாள்.
நீங்கள் ரொம்ப அதிகமாக பேசுகிறீர்கள்!
நாம் இந்த பைத்தியக்காரனை காதலில் விழ வைத்துவிட்டோம்.
இன்றிரவு காதல் பிசாசு அவனைப் பார்க்கப்போகிறது.
-தங்கபலி, என்னருகே வராதே. -அவள் என்னை பயமுறுத்துகிறாள்.
ஆனால் காதலுக்கு எந்த எல்லையும் கிடையாது.
தம்பதிகளில் ஒருவரை விட ஒருவர் இளையவராக இருக்க வேண்டும்.
இளவரசே...
நீங்கள் என்னை காதலிக்கிறீர்கள் என்பதை சொல்லத் தயங்காதீர்கள்.
லம்ஹே. சரியாக உன்னுடைய கதை தான்.
என்ன?
பெரிய வயது வித்தியாசம்.
நான் வேடிக்கையாக பேசுகிறேன்.
அந்த பெண் தாமினி, உன்னை அழைத்தாள்.
-என்னையா? -ஆமாம், அடித்தளத்தில்.
-அடித்தளத்திலா? -ஓ, என்ன ஆயிற்று, கோபு?
அடித்தளத்திற்கு தனியாக போக மாட்டாயா?
யார் சொன்னது?
ஹேய்! அவன் வருகிறான்.
அவனை இன்று நன்றாக பயமுறுத்தலாம்,
அவன் இந்த வீட்டை விட்டு மட்டுமல்ல ஊட்டியை விட்டே போய் விடுவான்.
தாமினி...
நன்று. மிக்க நன்று.
ஆனால் உங்களுக்கு இப்போது கெட்டது நடக்கப் போகிறது.
-மிகவும் கெட்டது. -என்ன?
கோபு!
கோபு, தயவு செய்து எங்களை விட்டு விடு. நாங்கள் செத்துவிடுவோம். ப்ளீஸ்!
கோபு, தயவு செய்து எங்களை விட்டு விடு.
அவர்கள் என்னை இதில் ஏமாற்றி இழுத்துவிட்டனர். நானாக செய்யவில்லை...
பேராசை பிடித்தவர்கள். நம்முடைய ஆட்களே நம்மை காட்டிக்கொடுக்கின்றனர்
நம்மை அவர்களுக்கு அனுகூலமாக பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்!
கோபு, தயவு செய்!
கோபு, நாம் போகலாம்.
திரு. ரெட்டி, கோபாலுக்கு என்ன நடந்தது என்று எனக்கு புரியவில்லை.
நாங்கள் அவனை பயமுறுத்த நினைத்தோம்,
-ஆனால், அதற்கு பதிலாக அவன் பயமுறுத்தினான். -ப்ளீஸ் ஏதாவது செய்யுங்கள்.
என் அம்மா எப்போதுமே சொன்னார்கள்...
உங்கள் அம்மா சொன்னது எப்போதுமே தவறு.
அவரை விடுங்கள். நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று மட்டும் சொல்லுங்கள்.
அந்த வீட்டை எரித்து விடுங்கள்.
எனக்கு அந்த இடம் தான் முக்கியம்.
-அதை எரித்து விடுங்கள். -அதை எப்படி எரிக்க முடியும்?
இதற்கான பணம் இரட்டிப்பாக்கப் படுகிறது.
-பணத்திற்காக செய்வோம் என நினைத்தீர்களா? -ஆமாம்...
அந்த வீட்டில் ஆட்கள் இருக்கிறார்கள்.
-என் அம்மா எப்போதும் சொல்வார்கள்... -உங்கள் அம்மா சொல்லட்டும்.
நடந்ததாக நினைத்துக் கொள்ளுங்கள்.
உனக்கு என்னவாயிற்று? நீ ஏன் மௌனமாக இருக்கிறாய்?
உனக்கு பித்து பிடித்துவிட்டது, மாதவ்.
நீ எல்லாருடைய உயிரையும் பணயம் வைக்கிறாய்.
அந்த வீட்டை எரிப்பதா?
அந்த வீட்டில் கோபால், லக்ஷ்மன், அன்னா மற்றும் அப்பணிப்பெண் உள்ளனர்.
அவர்களுக்கு ஏதேனும் ஆனால்?
எல்லோரும் பாதுகாப்பாக இருப்பார்கள்.
நாளை ஒரு பிறந்தநாள் விழா இருக்கிறது.
எல்லோருடையது.
உனக்கு நினைவில்லையா, லக்கி?
திரு. ஜம்னாதாஸ் ஒரு நாளை தேர்ந்தெடுத்து
எல்லோருடைய பிறந்த நாளாக கொண்டாடுவார், நினைவிருக்கிறதா?
சரி தான்.
அது போன்ற ஒரு பிறந்த விழா நாளை கொண்டாடப் படவிருக்கிறது.
புரிந்ததா.
அதனால், கோபாலும் லக்ஷ்மனும் அலங்கரிப்பதில் மும்முரமாக இருக்கும்போது,
நாம் மெதுவாக போய் அந்த கிழவனின் வீட்டை எரித்து விடலாம்.
அங்கே யாருமே இருக்க மாட்டார்கள்.
-ஓ. -சரி!
பிள்ளைகளே, நான் உங்களுக்கு ஒரு பாட்டு பாடப் போகிறேன், இதை கவனமாக கேளுங்கள்...
நீ எங்கே போகிறாய்? திரும்பி வா. நான் சொல்வதைக் கேள்.
நீ என்ன செய்கிறாய்? தெளிக்கத் தொடங்கு. சரியாக செய். போ
செடிக்கு தண்ணீர் ஊற்றுகிறேன்...
கர்னல் சௌஹான்
-மாதவ், நெருப்பு! -ஐயய்யோ!
-லக்கி, கிறுக்கா, பைத்தியமா உனக்கு? -அடச்சீ!
உன் சகோதரனின் பிட்டத்தில் தீ வைக்கிறாயே.
அதை அணைத்துவிடு.
உன் அறிவை இழந்து விட்டாயா?
-உன் அறிவை எதுவோ ஆட்டுவிக்கிறதா? -அறிவை மட்டுமல்ல, பேராசைக்காரர்களே.
அது என்னை இப்போது முழுதாக கட்டுப்படுத்துகிறது.
-அவன் பேசுகிறான். -லக்கி பேசுகிறான்.
-லக்கி பேசினான். -ஆமாம், அவன் பேசினான்.
அவன் நன்றாக பேசினான். நன்றாக பேசினான்!
நான் இங்கேயே உட்கார்ந்திருக்கிறேன்.
யார் இந்த வீட்டை எரிக்கிறார்கள் என்று பார்க்கலாம்?
ஓடு! ஓடு! பேய். பேய்.
-அடச்சீ! ஓ, அடச்சீ! -நெருப்பு! நெருப்பு!
அவன் பிட்டத்தில் நெருப்பு.
கோபு, லக்கியை பேய் பிடித்திருக்கிறது. அவன் பேசுகிறான்.
மாதவ், நான் புத்திசாலி அல்ல என்று ஒத்துக் கொள்கிறேன். ஆனால் இது ரொம்ப அதிகம்.
அவன் பேசுகிறான். அவன் நானா பட்டேகராக மாறிவிட்டான்.
அவன் பேசுகிறான்.
-லக்கி பேசுகிறான். -அவன் பேசுகிறான்.
-நான் பார்க்கிறேன். -போகாதே, கோபு. நான் எச்சரிக்கிறேன்.
-கோபு, அவனை பேய் பிடித்திருக்கிறது. -பொறு, அவன் கோபு.
அவனுக்கு யாரையும் பயமில்லை. அவன் மிகவும் பலசாலி.
-அவனுக்கு பேய் பிடித்திருக்கிறது. -வாயை மூடு.
நீ பேசியதாக அவர்கள் சொன்னார்கள்.
உனக்கு பேய் பிடித்திருப்பதாக.
ஏதாவது சொல்லு...
ஹேய், நீ என்ன சொல்கிறாய்?
மாதவ், அவன் செய்கையில் பேசுவதைக் கூட நிறுத்திவிட்டான்.
சிறப்பு, கோபு. சிறப்பு.
-நீங்கள் என்னை பயமுறுத்த முயல்கிறீர்கள்... -உனக்கு இப்போது என் குரலை கேட்க வேண்டுமா?
ஓ, ஐயோ.
என்ன? உன் கண்கள் வெளியே வந்துவிட்டன? சீக்கிரமே உன் நாக்கும் வெளிய தள்ளி விடும்.
நீ என்ன சொல்கிறாய்?
நான் என்ன வானொலி நிலைய அறிவிப்பாளரா? நாள் முழுதும் பேசிக்கொண்டே இருக்க?
பாபா நட்டேகர் இங்கே வந்துவிட்டார்!
அன்னா! அன்னா! என்னை காப்பாற்று!
-இல்லை. என்னால் இங்கே தங்க முடியாது. -நில், கோபால். ஒரு நிமிடம்.
-இல்லை, ப்ளீஸ். -நில், கோபால், நான் சொல்வதை கேள்
என்ன கேட்பது, அன்னா?
அந்த ஆவி என்னை தொடர்ந்து இங்கு வரை வந்துவிட்டது.
முதலில், அது லக்ஷ்மனை பிடித்து என்னை பயமுறுத்தியது.
இப்போது லக்கியை பிடித்தபின் என்ன செய்யப் போகிறது என்று யோசிக்கிறேன்?
எப்படியென்றாலும், அந்த ஆவி என்னை கொல்லப் போகிறது.
நீங்களும் என்னால் சாகப் போகிறீர்கள்.
பாவம் லக்கியின் நிலையைப் பாருங்கள்.
அவனால் எழ முடியும் என்று தோன்றவில்லை.
லக்ஷ்மன், தண்ணீர்.
அவன் விழித்து தான் இருக்கிறான், அவனுக்கு குடிக்கத்தான் தண்ணீர் கேட்டேன்.
நீ...
உனக்கு பேய் பிடித்திருந்தது.
கோபு, நீ ஏன் அவனைப் போல் பேசுகிறாய்?
நான் ஏன் அவனை போல் பேசுகிறேன்?
லக்கி.
உன்னை பேய் பிடித்திருந்தது.
மாதவ், லக்ஷ்மன். உங்களுடைய இந்த நிலைக்கு நான் தான் பொறுப்பு.
நாம் எப்போதுமே ஒற்றுமையாக இருந்ததில்லை என்று நான் ஒத்துக்கொள்கிறேன்.
ஆனால் நம்மிடையே ஒரு பிணைப்பு இருந்தது.
எனக்கு உங்கள் உயிரை பணயம் வைக்கமுடியாது.
-இங்கே இருக்க முடியாது, அன்னா. வா, லக்கி. -நில், கோபால்.
ஒருவேளை யாராவது போகவேண்டும் என்றால், அது நாங்கள் மூவரும் தான்.
நாங்கள் இந்த வீட்டை எரிக்க இருந்தோம்.
வாசு ரெட்டியை நினைவிருக்கிறதா, அந்த பில்டரை?
அவர் நினைவு சடங்கில் கூட கலந்து கொண்டாரே.
அவருக்கு இந்த இடத்தின் மேல் ஒரு கண் இருக்கிறது.
இந்த வீட்டை எரிப்பதற்கு அவர் எங்களுக்கு பணம் கொடுத்தார்.
நீங்களும் ஒத்துக் கொண்டீர்கள்.
அன்னா, விஷயம் கை மீறிப் போகுமென்று நான் நினைக்கவில்லை.
மன்னித்து விடு கோபால். நீ தனியாக போகமுடியாது.
நாங்களும் உன்னுடன் வருகிறோம்.
ஆமாம், அந்த ஆவி திரும்பி வந்தால்,
-நாமெல்லாம் ஒன்றாக ஓடலாம். -நல்ல யோசனை.
நாம் எல்லோரும் ஒன்றாக இருப்போம்.
அன்னா, ரெட்டியைப் பற்றி கவலைப்படாதே.
அவனை நாங்கள் பார்த்துக் கொள்கிறோம்.
அப்புறம் அன்னா, நீ செய்த அனைத்துக்கும் நன்றி.
-விரைவில் சந்திக்கலாம். -நில்லுங்கள்.
உங்களுக்கு போக வேண்டும் என்றால், நீங்கள் நாளைக்கு போகலாமே?
-சரி தானே? -ஆமாம்.
உங்களுடன் சேர்ந்து, மற்ற குழந்தைகளின் பிறந்த நாளும் கூட.
அன்று அவர்களுடன் நீங்கள் இல்லாவிட்டால் அவர்கள் மிகவும் வருத்தமடைவார்கள்.
ஒரே ஒரு நாள், இருங்கள்.
-கோபு. -சரி.
ஒரு அழகான பெண் "இரு" என்றால், அது தெளிவாக காட்டுகிறது...
-என்ன? -செல்லப் பிராணிகளிடம் இருக்க சொல்வது போல்
அவள் உன்னிடம் சொல்கிறாள், "கோபு, இரு."
ஓ, ஓ! நாள் முழுதும் நீ நாயைப் போல் குறைத்துக் கொண்டிரு.
நான் உன்னை விடமாட்டேன். முட்டாளே...
நாம் பிடிவாதமானவர்கள்
நாங்கள் ஒத்துக் கொள்ள மாட்டோம்
நாங்கள் தொடர்வோம்
குறும்பு செய்வதை
உலகுக்கு சொல்லுங்கள்
பறித்து விடாதீர்கள்
எங்கள் சுதந்திரம்
என் மனதில் இருப்பதை சொல்லவேண்டும்
நாங்கள் இருப்பதைப் போல இருப்போம்
ஒரு வாழ்க்கையில், நிறைய செய்ய முடியாது, ஆனால்
நாங்கள் சிறிது குறும்புக்காரர்களாகப் போகிறோம்
நாங்கள் மாறப் போவதில்லை
நாங்கள் மேலும் குறும்புக்காரர்கள் ஆவோம்
நாங்கள் மாறப் போவதில்லை
நாங்கள் இந்த குறும்பு மிக்க நேரங்களை இழக்க மாட்டோம்
நாங்கள் சோகத்தை எங்கள் சந்தோஷத்தின் வழியில் குறுக்கே வர விடமாட்டோம்
நாங்கள் வாழ்க்கையை புன்னகைக்க வைப்போம்
நாங்கள் இந்த குறும்பு மிக்க நேரங்களை இழக்க மாட்டோம்
நாங்கள் சோகத்தை எங்கள் சந்தோஷத்தின் வழியில் குறுக்கே வர விடமாட்டோம்
நாங்கள் வாழ்க்கையை புன்னகைக்க வைப்போம்
நாங்கள் நனைவோம்
கனவுகளின் பிரளயத்தில்
நாங்கள் செய்யாதை செய்யப் போகிறோம்
நாங்கள் மாறமாட்டோம்
நாங்கள் மேலும் குறும்புக்காரர்கள் ஆவோம்
நாங்கள் மாறமாட்டோம்
நாங்கள் மேலும் குறும்புக்காரர்கள் ஆவோம்
நாங்கள் மாறமாட்டோம்
பிறகு, அந்த நாள் வந்தது, நான் அவர்களிடம் ஒரு விஷயத்தை சொல்லப்போகும் அந்நாள்
அவர்களுடைய வாழ்க்கையை என்றென்றும் மாற்றப்போகும் அந்த விஷயம்.
கோபு, நாம் போவதற்கு முன்,
-நீ இதை செய்ய வேண்டும். -என்ன?
-ஆமாம். -அவளிடம் சொல்.
-இல்லை, உங்களுக்கு என்ன பைத்தியமா? -எதனால் நீ பயப்பாடுகிறாய்?
வயது வித்தியாசம்.
கோபு! பெண்கள் துணைவனிடம் எதிர்பார்ப்பது ஒரு தந்தையைப் போன்ற அரவணைப்பை.
அவளிடம் உருவ அமைப்பு இருக்கிறது, நீ தந்தையை போல இருக்கிறாய்.
-மாதவ்... -பயப்படாதே.
போய் ஒப்புக்கொள், கோபு.
அவளிடம் உன் காதலை முன்மொழிந்து விடு. கோபு, தயங்காதே.
-போ, அதை செய். -போ.
-நீ அதை செய்ய வேண்டும். போ. -போ, அன்பே!
-போ, கோபு. கோ! -செய்.
நல்ல பையன்.
-போ. -செய்.
-என்ன சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன், குழந்தை... -ஹா!
என்னுடைய காபி இன்னும் இருக்கிறது.
ஓ, எனக்கு, சக்கரை நினைவுக்கு வருகிறது... நீ சீனி கம் படம் பார்த்திருக்கிறாயா?
என்ன?
நடிகர்களிடையேயான காதல் கதை மிகவும் அற்புதமாக இருக்கும்.
-ஆமாம்... -எல்லோரும் எங்கே?
-யார் அது? -எல்லோரும் எங்கே?
-யார் அது? -மாதவ், லக்கி, லக்ஷ்மன்...
இது எத்தனை பெரிய வீடு, நீங்கள் வெளியே என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்?
இந்த மறதிக்காரன் இங்கே வந்துவிட்டான்.
பப்பி, நீ இங்கே என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்?
நான் உங்களுக்கு ஒரு விஷயத்தை காண்பிக்க வந்தேன்.
-நேற்று எடுத்த புகைப்படங்களை பாருங்கள். -எனக்கு காட்டு.
-நன்றாக இருக்கிறது! -நன்றாக இருக்கிறது.
-சிறப்பாக இருக்கிறது. -நன்றாக இருக்கிறது!
-சிறப்பாக இருக்கிறது. -நன்றாக இருக்கிறது, இல்லையா?
-இதைப் பாருங்கள். -அந்த சட்டை நன்றாக இருக்கிறது.
அந்த பெண் எங்கே? ஓ, ஆமாம்.
-அவள் இல்லை. -ஆமாம்.
அவனுடைய புகைப்படக்கருவியும் அவனைப் போல மறதி போல தெரிகிறது.
அவளுடைய படத்தை எடுக்க மறந்திருக்கிறது.
-என்ன ஆனது? -யாருடைய படம்?
-தாமினி. -தாமினியா?
-ஆமாம். -யார், தாமினி?
-கோபாலின் காதலி, தாமினி. -தாமினி என்னுடைய காதலி.
-ஓ! -மாதவ். மாதவ்.
அவன் மறுபடியும் மறந்து விட்டான்.
நான் எதையும் மறக்கவில்லை.
தாமினியுடன் எனது கல்யாணம் முடிவு செய்யப்பட்டுள்ளது! அடுத்த மாதம் கல்யாணம்.
அவன் நிச்சயமாக மறந்துவிட்டான்.
நான் எதையும் மறக்கவில்லை.
-எங்கே போகிறாய்? -இவள் என் ஆருயிர்.
-திரு. பப்பி, நீ என்ன செய்கிறாய்? -தாமினியின் படத்தை யார் தொங்கவிட்டது?
திரு. பப்பி, அவள் தாமினியல்ல.
அது கர்னலின் மகள் அவள் ஒரு விபத்தில் இறந்துவிட்டாள்.
அவள் கர்னலின் மகள் அல்ல, அவள் தாமினி, அவள் தான் வீட்டின் காப்பாளர்.
மேலும் அவள் உயிருடன் இருக்கிறாள்.
பாருங்கள்.
அவள் உயிருடன் இருக்கும்போது நீ இந்த படத்தை எடுத்திருப்பாய்.
-ஆமாம்! நீ மறந்துவிட்டாய். -அப்படியா.
அப்படியானால் அவளுடன் காணொளி அழைப்பில் பேசலாம்.
ஹைக். காமெரா. தாமினி...
அன்பே பப்பி. வீடியோ-சாட்டில் மீண்டும் முத்தம் வேண்டுமா?
நேரத்தை வீணடிக்காதே.
இப்போது நிறுத்து.
இவள் தான் தாமினி இவள் உயிருடனும் இருக்கிறாள் என்றால்,
-கோபுவுடன் இருக்கும் அந்த தாமினி யார்? -எங்கே அவள்?
-வெளியே. -நான் பார்க்கிறேன். வாருங்கள்.
யார் அது? அவள் எங்கே இருக்கிறாள்? அவன் தனியாகத் தானே உட்காந்திருக்கிறான்.
பாருங்கள்.
அதோ தாமினி அவனுடன் உட்கார்ந்திருக்கிறாள்.
உங்களுக்கும் கோபாலைப் போல் பித்து பிடித்துவிட்டது.
நாம் இப்போது தானே தாமினியுடன் வீடியோ-காலில் பேசினோம்.
இவன் மறுபடியும் மறந்து விட்டான். இங்கே வா.
-நான் எதையும் மறக்கவில்லை. -ஓ, சீ.
கோபால் அங்கே தனியாக உட்கார்ந்திருக்கிறான். நான் எதையும் மறக்கவில்லை.
தாமினி, இந்த வீட்டின் காப்பாளர், என்னுடைய காதலி.
அவள் இந்த வீட்டிலோ, முற்றத்திலோ, தோட்டத்திலோ எங்கும் இல்லை.
நான் எதையும் மறக்கவில்லை.
-மாதவ். -சொல்.
-அந்த படம், பணிப்பெண் தாமினியுடையது எனில், -சரி.
-இவளும் பணிப்பெண் தாமினி என்றால், -சரி.
கர்னலின் இறந்து போன மகள் யார்?
-கர்னலின் மகளா? -ஆமாம்.
இவள் தான் கர்னலின் மகள்.
-இது... -இவள் இறந்துவிட்டாள்!
-17 நாளுக்கு முன் தகனத்திற்கு போனேன். -என்ன?
என்னை நம்பவில்லை என்றால், கூகிளில் தேடித் பாருங்கள்.
-நகருங்கள். என்னுடைய ஃபோனில் பார்க்கிறேன். -மன்னிக்கவும்!
எனக்கு காட்டு.
ஊட்டி, கர்னல் சௌஹானின் மகள் இறந்த நிலையில் காணப்பட்டார்.
பப்பி, உன் அம்மா மீது ஆணையிட்டு சொல்,
உனக்கு உண்மையிலேயே அவளை பார்க்க முடியவில்லையா?
-அங்கே ஒருவரும் இல்லை. -என்ன?
கோபால் தனியாகத் தான் உட்கார்ந்திருக்கிறான்.
-ஆனால் எங்களால் அவளைப் காணமுடிகிறது. -ஆமாம்.
அப்படியென்றால் அவள் ஒரு பேய்.
பேய் என்றாலே பயப்படும், என் கோபு,
பேயிடமே போய் காதலிப்பதாக சொல்லப் போகிறான்.
யாராவது அவனை நிறுத்துங்கள்.
-கோபு... -கோபால்.
கோபு...
என்ன?
என்ன நடந்தது?
அவளை தனியாக விடு. உள்ளே வா.
ஒரு நிமிடம்.
-என்ன? -உள்ளே வா.
உள்ளே வா.
நீங்களே என்னை அனுப்பிவிட்டு திரும்பி அழைக்கிறீர்கள். எப்படி இருக்கிறாய், பப்பி?
-என்ன? -கேளுங்கள், கோபு.
-கேள், கோபு. தாமினி ஒரு பெண் அல்ல. -என்ன?
-அவள் ஆணா -அவள் ஆணல்ல
-அவள் இரண்டுமேவா? -அதுவும் இரண்டுமல்ல, கோபு.
பின் அவள் யார்?
-நான் சொல்கிறேன். அவள் ஒரு ஆவி. -ஒரு பேய்.
அவள் ஒரு பேய்!
-கோபு... -எனக்கு பேய் பயம் என்பதற்காக...
நீயுமா, லக்ஷ்மன்.
-நான் சத்தியம் செய்கிறேன், இது உண்மை. -நான் சொல்கிறேன்.
-அவனுக்கு காட்டுங்கள். -இதை பார். கர்னலின் மகள்.
பேய்.
விபத்து! குன்னூர் மலைப்பாதை!
இந்த பொய்யான கூகிள் செய்தியை காண்பித்து என்னை பயமுறுத்துகிறீர்கள்.
-நீயே பார்த்தால், உனக்கு புரியும். -அவள் இங்கே நிற்கிறாள், தாமினி.
நடிப்பதை நிறுத்துங்கள்.
நீ, நீங்கள் என்னை பயமுறுத்தப் பார்க்கிறீர்கள்...
உன் அடி தவறிவிட்டதா, கோபு?
மீண்டும் முயன்று பார். உறுதி செய், கோபு. மீண்டும் முயன்று பார்.
அவர்கள் உண்மையை பேசுகிறார்கள், கோபால்.
நான் கர்னலின் மகள்.
நான் 17 நாட்களுக்கு முன் இறந்து விட்டேன்.
ப்ளீஸ்!
அம்மா!
இடைவேளை
-நான் சொல்வதைக் கேள், கோபு. -பேய்.
நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள்
ஒரு நிமிடம் பொறுங்கள். கேளுங்கள்...
ஒரே ஒரு நொடி...
-பயப்படாதே, மாதவ். -விளையாடுகிறாயா?
போதும்! போதும், மாதவ்.
நில்லுங்கள். எனக்கு இந்த பேயை எப்படி கையாள்வது என்று எனக்கு தெரியும்.
-என்ன? என்ன? -நான் உங்களுக்கு காட்டுகிறேன்.
-ஓ! -இது என்ன ஸ்டார் பிளஸ்ஸா?
அமைதியாக இரு.
எல்லா தீபாவளிக்கும் ஊக்கத்தொகை கிடைக்காது. எல்லா முகப்பருவிலும் சீழ் இருக்காது.
மேலும் எல்லா குறுக்கே வெட்டும் குறியும் ஸ்டார் ப்ளஸ் அல்ல.
-இது ஹாலிவுட்டின் பேய் படங்களிலிருந்து. -சிலுவை.
இந்த பேய்களால் அதை கடக்க முடியாது.
ஆனால் இந்த பேய் எங்கே இருக்கிறது? அது இடப்பக்கமா அல்லது வலப்பக்கமா? எங்கே?
அவள் இங்கே நேராக நம்முன் நிற்கிறாள். இப்போது தொந்தரவு செய்யாதீர்கள்.
கவனம் செலுத்து.
போய் விடு!
லக்ஷ்மன்...
போய் விடு!
லக்ஷ்மன்...
போய் விடு!
லக்ஷ்மன்...
அவள் பயந்து விட்டாள். அது வேலை செய்கிறது.
-மிகவும் நல்லது. -சிலுவையின் சக்தி.
-தொடர்ந்திடு. -போய் விடு!
நான் உன்னை அழித்து விடுவேன், அரக்கியே.
ஓடி விடு, வாம்பையர்.
விட்ச். ஏக் தி தயான்!
காஞ்சுரிங், பாகம் 1. பாகம் 2.
இங்கிருந்து போய் விடு.
ஓ!
நீ நன்றாக இருக்கிறாயா? லக்ஷ்மன்.
ஏன் நீங்கள் யாரும் எதுவும் சொல்லவில்லை?
-ஏன் மெளனமாக இருக்கிறீர்கள்? -நாங்கள் உன்னிடம் தான் பேசுகிறோம்.
ஒரே ஒரு நிமிடம். ஹலோ, ஹலோ, ஹலோ. 3, 2, 1 டெஸ்டிங்.
ராம்பூரின் லக்ஷ்மன்.
திரு. பப்பி, நீங்களும் லக்கியை போல உங்கள் குரலை இழந்து விட்டீர்களே.
நாங்கள் ஊமையாகவில்லை, நீ தான் செவிடாகிவிட்டாய்.
அவளிடம் குழப்பம் செய்ய உனக்கு யார் சொன்னது?
அவள் போய்விட்டாள் என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால் நீங்கள் ஏன் ஒன்றும் பேசவில்லை?
நாங்கள் அதைத் தான்செய்யத முயல்கிறோம்.
அவன் செவிடு, அவன் ஊமை, நான் குருடு.
-எனக்கு பேயை பார்க்க முடியவில்லை. -அதனால்...
நாம் என்ன செய்வது, திரு. பப்பி?
நான் அவளிடம் பேச முயல்கிறேன்.
இதை என்னிடம் விட்டு விடுங்கள்.
உன் மேல் அடிக்கவா?
இந்த செவிடனை கட்டி வையுங்கள்.
இங்கே வா.
அவளிடம் நான் பேசுகிறேன்.
அவளும் யாருக்காவது சகோதரியாக இருப்பாள், யாருக்காவது மகளாக இருப்பாள்.
என் அன்புடைய பேயே.
என் அன்புடைய பேயே. எங்கள் மீது சிறிதேனும் பேய்க் கருணை காட்டு.
பேய்க் கருணையா?
மனிதர்களுக்கு கருணை உள்ளதை போல்.
பேய்களுக்கு பேய்க் கருணை இருக்கும். இதை சரி செய்ய முயற்சி செய்கிறேன்.
-பார், மகளே, நான்... -வலது, வலது.
-அவள் எங்கே? -இடது, இடது, இடது.
-வலது, வலது. -என் அன்பான...
-வலது. இடது, வலது, இடது... -என் அன்பான...
-வலது, வலது. -அன்பான...
-இடது, இடது, இடது. -அன்பான...
-வலது. இடது, வலது, இடது... -அன்பான...
பேருந்தின் சக்கரம் போகும் வட்ட வட்டமாக...
என்னை என்ன நினைத்தீர்கள்?
மேஜை மின்விசிறியா அல்லது விரியன் பாம்பா? நான் யார்?
நீங்கள் என்னை எல்லா திசையிலும் போக வைக்கிறீர்களே.
கோபு. நீ இங்கே சாலையின் நடுவே என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய், கோபு?
ரோஹித் ஷெட்டி அவருடைய வண்டிகளுடன் வருவதற்காக காத்திருக்கிறாயா?
-உள்ளே ஒரு பேய் இருக்கிறது. -என்ன?
-ஒரு பெண் பேய். -அட, அந்த மூவர்...
என்ன?
அந்த மூவரும் அவர்களுடைய வேலையை செய்கிறார்கள் என்று சொன்னேன்.
மாதவ், லக்கி, லக்ஷ்மன்.
ராம் கோபால் வர்மாவைப் போல் பொய்யான பேய்களை உருவாக்குவது அவர்களுடைய வேலை.
-உள்ளே ஒரு உண்மையான பேய் இருக்கிறது. -கோபு.
நீ இரவில் விழித்திருக்கமாட்டாய் என்று எனக்கு தெரியும்,
ஆனால் அந்த மூவரும் உன்னை முட்டாளாக்கப் பார்க்கின்றனர். முட்டாள்!
இது அந்த பெண்ணின் பேய்
-யார் 17 நாட்களுக்கு முன் இறந்து போனவள். -என் அருமை கோபால்,
நான் உள்ளே போய் உன்னுடைய தவறான கருத்தை தெளிவாக்குகிறேன்.
என் அருமையான நண்பர்களே.
-தயவு செய்து போ. -தயவு செய்து போ.
பாருங்கள், பப்லி இங்கே வருகிறார்.
-வாருங்கள் போகலாம். -திரு. பப்லி, தயவு செய்து போய்விடுங்கள்.
திரு. பப்லி, நீங்கள் இங்கே வந்திருக்கக் கூடாது.
-திரு. பப்லி... -வாயை மூடு!
என் அசிங்கமான குட்டிவாத்தே.
-நீயும் இங்கே பேய் இருப்பதாக நம்புகிறாயா? -ஆமாம்.
இருக்கிறது, இருக்கிறது. அவள் இங்கே தான் இருக்கிறாள்.
இது உன்னுடைய திட்டமா, மாதவ்?
எதற்கான திட்டம்?
மாதவ், இங்கே ஒருவேளை பேய் இருந்தால் அவளிடம் சொல்
பப்லி இங்கே விருந்தினராக வந்திருப்பதாக.
-அவர் நிச்சயமாக இதற்கு வருந்துவார். -அவள் விருந்தினரை நன்றாக கவனிப்பாள்.
எங்கே இருக்கிறாய் என் கவர்ச்சியான அபாயச்சங்கே?
அவருக்கும் என்னைப் போல பேயை பார்க்க முடியவில்லை என்று நினைக்கிறேன்.
கவனமாக கேட்டுக்கொள், நீ கேர்டேக்கராக இருந்தால் நான் அன்டர்டேக்கர்.
-திரு. பப்லி, தயவு செய்து போய் விடுங்கள்! -அபத்தம், ஏன்?
-நான் தேநீர் அருந்திவிட்டு பின் போகிறேன். -ஓ, கடவுளே!
இதுவரை நன்றாக போய்க்கொண்டிருக்கிறது.
அந்த பேயை கூப்பிடு. ஹலோ, மேடம்.
நீ எவ்வளவு சக்தி வாய்ந்தவள் என்று பார்க்கலாம்!
நீ எவ்வளவு பயங்கரமானவள்! எனக்கு காட்டு!
வா குட்டிப் பேயே, உன் நடமாட்டத்தை காட்டு.
ஓ, இல்லை!
அம்மா!
எனக்கு உதவுங்கள்!
-திரு. வசூலி. -கோபால், நீ வெளியே என்ன செய்கிறாய்?
-திரு. வசூலி, உள்ளே ஒரு பேய் உள்ளது. -என்ன?
என்னுடைய ஆட்கள் அவர்களுடைய வேலையை செய்து விட்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.
இது கேட்ட செய்தி, கோபால்.
நான் இப்போது உள்ளே போய் எல்லாரையும் காப்பாற்ற வேண்டும்.
-ஆனால் அது... -ஆபத்தானது என எனக்கு தெரியும், ஆனால்...
-என்ன ஆனது? -கோபால், யாரோ என்னை உள்ளே இழுக்கிறார்கள்.
இது தான் பயமுறுத்துவதாகும். கோபால், என்னை காப்பாற்று.
-அது வசூலியின் சிறப்பு பன்ச் கோபால்... -திரு. வசூலி.
வசூலி எப்படி இறந்தான் என்று எல்லோரிடமும் சொல்லுங்கள்.
யாரோ பிரபலமாகவில்லை...
-வாருங்கள் ஓடி விடலாம். -ஓ, அடச்சீ
மாதவ்.
அங்கே ஒரு ஒட்டகம் இருக்கிறதா?
-சரி. அங்கே ஒரு பேய் இருப்பதாக சொல்கிறாயா? -அவன் எதைப்பற்றி பேசுகிறான்?
எனக்கு தெரியும் இங்கே ஒரு பேய் இருக்கிறதென்று.
திரு. வசூலி, அவன் உண்மையை சொல்கிறான்.
இங்கே ஒரு பேய் இருக்கிறது. பாருங்கள், அவள் இங்கே தான் நிற்கிறாள்.
பாருங்கள், அவள் இங்கே தான் நிற்கிறாள்.
-அங்கே. -வசூலி, தயவு செய்து, புரிந்து கொள்ளுங்கள்.
மாதவ், நீ அவர்களை பயமுறுத்துவதில் மிகவும் மும்முரமாகி விட்டாய்
அதனால் நீயும் இங்கே பேய் உள்ளதாக நம்ப ஆரம்பித்துவிட்டாய்.
உங்களுக்கு எப்படி பயமுறுத்துவது என்று கூட தெரியவில்லை.
இப்போது, என்னிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ளுங்கள்.
நான் இப்போது தான் கோபாலை வேலையில் பயமுறுத்தினேன்.
உள்ளிருந்து யாரோ என் கையை பிடித்து இழுப்பதாக.
மன்னிக்கவும்.
மாதவ்.
-பப்லி. இந்த இடத்தில் பேய் இருக்கிறது. -திரு. வசூலி.
மை ஃப்ளையிங் ஜாட், இது உண்மை.
-ஆமாம். -இந்த இடத்தில் பேய் இருக்கிறது.
பி-ஓ-ஓ-ஓ-டி-ஐ, பேய்.
அன்னா.
-அன்னா. -என்ன நடந்தது?
தாமினி ஒரு பேய்.
-என்னுடன் வா. -இல்லை, இல்லை, நான் மாட்டேன்.
யாரெல்லாம் உள்ளே போகிறார்களோ அவர்கள் திரும்பி வருவதில்லை.
-பயப்படாதே, கோபால், நான் இருக்கிறேன். -ஆனால் அன்னா...
நீ என்னை நம்புகிறாய், இல்லையா? வா.
-வேண்டாம், அன்னா. -வா
-அன்னா. -வா
அன்னா, தயவு செய்து.
-வேண்டாம், அன்னா. -வா, கோபால்.
-வேண்டாம், அன்னா. -வா.
கோபால், நான் இங்கே தானே இருக்கிறேன். வா போகலாம்.
-கோபு. -இங்கே வா.
-ஓ, கடவுளே! -கோபால், என்னுடன் வா.
ஓடிவிடு...
-அன்னா, தயவு செய்து. -அவள் ஒரு பேய்.
-பார் ஒளி ஊடுருவக்கூடிய பேய். -வாயை மூடுங்கள்.
நான் உங்கள் எல்லோரையும் அடித்து விடுவேன்.
எல்லோரும் வெளியே வாருங்கள். வாருங்கள்.
அவளுக்கு நம்மையும் அவளுடைய பேய்க்கூட்டத்தில் சேர்க்க நினைக்கிறாள்.
அவர்கள் அதிர்ச்சியில் இருந்தனர். அவர்களுக்கு ஆயிரம் கேள்விகள் இருந்தன.
அவர்கள் எல்லோரும் பயந்திருந்தனர்.
நான் எல்லோருக்கும் விளக்கினேன்
அவர்கள் பயப்படும் ஆவி
ஒரு புனிதமான ஆன்மா தான் என்று.
நான் அந்த ஆவி யார் என்று சொன்னபோது அவர்கள் உறைந்து போனார்கள்.
நான் அவளுடைய பெயரை சொன்னபோது...
குஷி.
உங்களுக்கு அவளை தெரியவில்லையா?
அவள் உங்கள் குஷி.
நீங்கள் எல்லோரும் தான் அவளை வீதியில் இருந்து கண்டெடுத்தீர்கள்.
அவளது உயிரை காப்பற்றினீர்கள்.
அவள் எப்படி நம்முடன் இருக்கமுடியும் என்று நீங்கள் நினைக்கலாம்
அவளுடைய மரணத்திற்கு பின்னும்.
இது சாத்தியமில்லை. நாங்கள் இதை எப்படி நம்புவது?
தெய்வத்தின் விருப்பம் அதுவானால்,
பின்னர் அதில் எந்த தர்க்கமும் இல்லை வெறும் மாயாஜாலம் மட்டுமே.
-நமது குஷியா? -நமது குஷி.
-அதே குஷி. -அவள் நம்முடைய குஷி.
குஷி.
-மாதவ், அவளை நாம் தானே வளர்த்தோம். -ஆமாம், ஆமாம்.
-கோபு... -ஆமாம்.
கோபு, உன்னுடைய மனைவியாகப் போகும் ஒருத்தி நாம் வளர்த்தவள்.
-ஜம்னாதாசின் கண்மணியே... -வாயை மூடு!
-நீ எதற்கு தாலாட்டு பாடுகிறாய்? -நிறுத்துங்கள். அதை விடுங்கள்.
இத்தனை வருடங்களுக்கு பிறகு, நம் குஷி எப்படி இந்த நிலையில்?
எப்படி? எனக்கு எதுவும் புரியவில்லையே.
அவள் இருப்பது வலப்பக்கமா இடப்பக்கமா என்று யாராவது சொல்கிறீர்கள?
அவள் எங்கே இருக்கிறாள்?
அவள் மிஸ்டர். இந்தியா திரைப்படத்தில் வரும் அனில் கபூரைப் போல.
ஆமாம்.
-ஹேய். -என்ன அது?
ஆனால் நம் குஷி எப்படி இறந்துபோனாள்?
என்ன மூடத்தனம் இது!
அன்னா, தயவு செய்து விளக்கிச்சொல். எங்களுக்கு எதுவும் புரியவில்லை.
ஆமாம்.
நீங்கள் போனதன் பின்,
கர்னலும் அவரது மனைவியும் என்னை தத்தெடுத்தார்கள்.
அப்பாவும் திரு. ஜம்னாதாசும் நெருங்கிய தோழர்களாக இருந்தனர்.
அப்பாவுக்கு ஊட்டியில் ஒரு தேயிலைத் தோட்டமும் இருந்தது.
அவரது பணி ஓய்வுக்குப் பின், தன் நேரத்தை பெரும்பாலும் அங்கே தான் செலவிட்டார்.
சிறுவயது முதலே, எனக்கு கலை மற்றும் கைவினைகளில் மிகுந்த ஆர்வம் இருந்தது.
அது வீடாக இருந்தாலும் அனாதை ஆசிரமமாக இருந்தாலும்,
எப்போதெல்லாம் வாய்ப்பு கிடைக்கிறதோ நான் வரையத் தொடங்கிவிடுவேன்.
எனக்கு அப்போதிலிருந்தே அன்னாவை தெரியும்.
அவள் எனக்கு ஒரு மூத்த சகோதரியைப் போல, எனக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக.
நான் வளர்ந்தேன். எல்லாம் சாதாரணமாக போய்க் கொண்டிருந்தது.
ஆனால் அப்போது, ஒரு நாள் என் தாயார் இறந்து போனார்.
தந்தை தன்னுடைய பார்வையை இழந்தார்.
நான் அப்பாவையும் தேயிலைத் தோட்டத்தையும் கவனிக்கும் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டேன்.
எல்லோரும் சொல்வதைப் போல், காலம் தான் காயத்தை ஆற்றும் சிறந்த மருத்துவர்.
மெதுவாக எல்லாம் மேம்பட தொடங்கியது. வாழ்க்கை இயல்பு நிலைக்கு திரும்பியது.
குஷி.
-இவனை உனக்கு தெரிகிறதா? -ஓ, கடவுளே. நிகில்.
ஏழு வருடங்களுக்குப் பின்.
நீ எப்போது வந்தாய்? எனக்கு ஏன் சொல்லவில்லை?
நான் காலையில் உன் அப்பாவைப் பார்த்தேன்.
ஆனால் நீ அங்கே இல்லை.
ஆமாம், நான் தேயிலைத் தோட்டத்தின் ஒரு வேலைக்காக வெளியே சென்றிருந்தேன்.
சரி கடைசியில், துபாய் உன்னை வெளியே உதைத்துவிட்டது.
இல்லை, இல்லை. துபாயில் இவனுக்கு பெரிய கட்டுமான தொழில் இருக்கிறது.
வாசு ரெட்டியுடன் சேர்ந்து ஊட்டியில் ஒரு கட்டுமான தொழில் தொடங்கப்போகிறான்.
-வாவ். -குஷி, அவனுக்கு பெரிய திட்டங்கள் உள்ளன
அனாதை ஆசிரமத்தின் பிள்ளைகளுக்காக.
எனக்கு இந்த உலகில் யாரும் இல்லை.
நான் எப்போதுமே என் அண்ணனுடன் ஒத்துப் போனதில்லை.
எனக்கு இவன் மட்டும் தான் இருக்கிறான். என் அண்ணனுடைய மகன், நிகில்.
அதனால் தான் நான் முடிவெடுத்திருக்கிறேன்
ஆசிரமத்தை இவன் கையில் ஒப்படைக்க.
நிகிலும் நானும் பல வருடங்களுக்குப் பின் சந்திப்பது போலவே இல்லை.
எங்களிடையே ஒரு பிரத்யேகமான தொடர்பு இருந்ததை என்னால் உணர முடிந்தது.
நாங்கள் ஒன்றாக நிறைய நேரம் செலவழிக்க ஆரம்பித்தோம்.
நான் போய் வரும் வழிகளில்
சிரிக்கும்போதும் பாடும்போதும்
என் மனதில் பலமுறை இதை கற்பனை செய்தேன்
அந்த முதல் பார்வை
அந்த மயக்கும் தாக்கம்
அது ஏன் என் மனதை அமைதியிழக்க வைக்கிறது?
நான் எங்கேயும் போய் சேராத அடியெடுத்து வைக்கிறேன்
தெரியாத இடங்களுக்கு போய்க் கொண்டிருக்கிறேன்
நீ யாருக்காக காத்திருக்கிறாய் என்றே தெரியவில்லை
நானாக இருக்குமோ
நீ காத்திருக்கும் அந்த ஆள்?
எனக்கு ஏன் எப்போதும் அப்படி தோன்றுகிறது?
நீங்கள் என்னை ஏமாற்றிவிட்டீர்கள்.
இவ்வளவு அலட்டிக் கொள்ளாதீர்கள்.
-நாங்கள் விளக்கிச் சொல்கிறோம். -நீ என்ன விளக்கப் போகிறாய்?
நீ என்ன விளக்கப் போகிறாய்?
உங்கள் இருவருக்கும் உங்களுடைய கனவுத் திட்டத்தை உருவாக்க மட்டும் தான் ஆசை.
நான் உங்களுடைய கட்டிட வடிவமைப்பாளரின் அலுவலகத்திற்கு போயிருந்தேன்.
கட்டிட நிழற்படத்தையும் மாதிரி கட்டிடத்தையும் பார்த்தேன்!
நீங்கள் என் பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்திற்காக எதையும் செய்யப் போவதில்லை.
-இல்லை, மாமா. -என் இடத்தை தவறான முறையில் அபகரித்தாய்.
நான் என் உயிலை மாற்றி பப்பிக்கு எல்லாவற்றையும் கொடுத்து விடப்போகிறேன்.
மாமா, தயவு செய்து என்னுடைய முற்சிகளை வீணடித்துவிடாதீர்கள்.
-நீ என்ன செய்தாய்? -நான் கடினமாக உழைத்திருக்கிறேன், மாமா.
நான் பொய் பேசி, ஏமாற்றி உங்களுடைய இடத்தை எனக்கு தர உங்களை சம்மதிக்க வைத்தேன்.
நான் அந்த அனாதைகளுடன் நிறைய நேரம் செலவழித்தேன்.
நான் அந்த பங்களாவை அடைவதற்கு குஷியை என்னை கல்யாணம் செய்ய சம்மதிக்க வைத்தேன்.
கர்னலை துபாய்க்கு அழைத்தேன்...
எனது அட்வென்ச்சர் லான்ட் திட்டத்திற்காக கடினமாக உழைத்திருக்கிறேன்.
கிழவா, நீ அந்த உயிலை மாற்றினால்...
நான் உன்னை கொன்று விடுவேன்.
இது உன்னுடைய தவறில்லை.
உன் தந்தை அப்படிப்பட்டவர்.
உன் தந்தை பணத்திற்காக என்னை ஏமாற்றியவர்.
நீ நிலத்திற்காக என்னை ஏமாற்றினாய்.
நீ ஒரு போக்கிரி உன் தந்தையும் அவ்வாறே!
இல்லை. திரு. ஜம்னாதாஸ்...
இவர் இறந்து விட்டார். நீ இவரை கொன்று விட்டாய்.
குஷி.
ஹலோ?
நீ என்னை அழைத்திருக்கலாமே.
ஓ, நம்முடைய திருமண அழைப்பிதழை வாங்கி விட்டாயா.
நீ சரியாக செய்திருக்கிறாய். நீ அழைக்காதது நல்லது.
இது ஒரு இன்ப அதிர்ச்சியாக இருக்கவேண்டும்.
-குஷி நிகில் திருமணம். -நான் காவலரிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்லுவேன்.
குஷி, நீ காரணமற்று பேசாதே.
நான் அந்த பிள்ளைகளை அவர்களுடைய வீட்டை இழக்க விடமாட்டேன்.
-புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய். -நான் காவலரிடம் சொல்வேன்...
இதை நம்ப முடியவில்லை. இது மிகவும் அதிகம்.
நான் என்ன கேட்டேன்?
ஒரு ஏழை இளைஞன் அவனுடைய ஒரே ஒரு கனவை பூர்த்தி செய்ய முயற்சி செய்கிறான்.
ஆனால் இல்லை...
எல்லோரும் அவனுடைய தொழிலில் குறுக்கிடுகின்றனர்.
நடைமுறையை நினைத்துப் பார், குஷி.
இந்த கிழவன் அவனுடைய வயதிற்கும் மேல் வாழ்ந்து விட்டான்.
உன் வாழ்க்கை முழுதும் உன் முன்னால் இருக்கிறது.
என் முன்னே ஒரு கொலைகாரன் தான் இருக்கிறான்.
நிகில், நீ என்ன செய்கிறாய்?
திருமண அழைப்பிதழ், குஷி நிகில் திருமணம்
வாசு, இவர் உடலை ஆசிரமத்திற்கு எடுத்து செல்லுங்கள்.
கூரையில் இருந்து எரிந்து விட்டு அது ஒரு விபத்து என்று நிரூபித்துவிடுங்கள்.
நீ, என் அழகுப் பெண்ணே. வா நாம் ஒரு யாத்திரை போகலாம்.
என்ன? அவள் மூன்று மணி நேரத்திற்கு முன் சென்று விட்டாள்.
சரி, நிகில்.
அவள் வந்ததும் உன்னை அழைக்கிறேன்.
சரி.
அவன் என்ன சொன்னான்?
அவள் வெகு நேரத்திற்கு முன்னே சென்று விட்டதாக நிகில் கூறினான்.
மிஸ். அன்னா!
திரு. ஜம்னாதாஸ் கூரையிலிருந்து விழுந்து விட்டார்.
என்ன?
என்ன நடக்கிறது, அன்னா?
குஷி எங்கே என்று எங்களுக்கு தெரியவில்லை.
அவள் சாயங்காலம் எத்தனை மணிக்கு போனாள்?
சுமார் 6:00 மணியளவில்.
-எனக்கு கவலையாக இருக்கிறது, திரு தண்டே. -வருத்தப் படாதீர்கள் திரு. சௌஹான்.
எங்களால் முடிந்த அனைத்தையும் நாங்கள் செய்கிறோம்.
அடுத்த நாள் நிகில் துபாய்க்கு சென்று விட்டான்.
அவனை இங்கே தங்க சொல்லலாம் என்று நான் நினைத்தேன்.
ஆனால் எனக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை.
நான் காவலரிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்ல நினைத்தேன்.
ஆனால் அவர்களை எப்படி என்னை நம்ப வைப்பேன்?
நான் அதையெல்லாம் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்
திரு. ஜம்னாதாஸின் நினைவு வழிபாட்டில் உங்களை பார்த்த போது.
கடவுள் என் கேள்விகளுக்கு பதில் அளித்தார்.
உங்கள் ஐந்து பேருக்கு தான் குஷியை பார்க்க முடிகிறது.
ஏன்?
அது ஒரு அடையாளம்.
கடவுளிடமிருந்து ஒரு அடையாளம்.
அவர் நீங்கள் ஐந்து பேரும் குஷியை காப்பாற்ற வேண்டும் என நினைக்கிறார்.
அதற்காக, நான் உங்களை இங்கே வர வைத்தேன்.
நீங்களும் இங்கே வந்தீர்கள்,
ஆனால் நீங்கள் எல்லோரும் ஒற்றுமையடைய நாங்கள் காத்திருந்தோம்...
உங்களிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்வதற்காக
அதற்குப்பின் குஷிக்காக நீங்கள் நியாயம் கேட்கலாம்
மேலும் ஆசிரமத்திலுள்ள குழந்தைகளை காப்பாற்றலாம்
நீங்கள் சிறுவதில் வாழ்ந்த அந்த ஆசிரமத்தை.
மிஸ். அன்னா.
ஓ, நண்பா! உள்ளே அது என்ன நாடகம்?
ஷோலே படத்தில் வரும் தாக்கூரை போல தோன்றுகின்றனர்.
அவர்கள் இத்தனை நாட்கள் ஒரு கூட்டத்தை சேர்க்க திட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.
அதிலாவது, தாக்கூர் உயிருடன் இருந்தார்.
நாம் இறந்தவர்களுக்காக ஜெய் மற்றும் வீருவாக வேண்டுமா?
இதுவரை நமக்கு தெரிந்தது, "தேவை உயிருடனோ அல்லது உயிரற்றதாகவோ."
இப்போது, உயிருள்ள ஒருவனை இறந்தவர்களுக்காக நாம் பிடிக்க வேண்டும்.
என்ன முட்டாள்தனம்?
-எனக்கு எல்லாம் புரிந்துவிட்டது, லக்கி. -என்ன?
நாம் இதில் தலையிடக் கூடாது.
-ஆமாம்... -ஆனால் ஏன்?
அவள் பிறந்ததே துரதிர்ஷ்டத்துடன்.
பாருங்கள், அவள் பிறந்தபோதே, அவளுடைய பெற்றோர் இறந்து போனார்கள்.
அவள் அனாதை இல்லத்திற்கு வந்தபோது, நாம் அனைவரும் பிரிந்து சென்றோம்.
கர்னலும் அவரது மனைவியும் அவளை தத்தெடுத்தனர்.
ஆனால் அவளுடைய தாய் இறந்து போனார் தந்தை பார்வை இழந்தார்.
கண்ணுக்கு கண்!
பாவம் ஒரு இளைஞன் அவளிடம் காதலில் விழுந்தான்.
அவன் இரண்டு கொலைகள் செய்துவிட்டு துபாய்க்கு ஓட வேண்டியிருந்தது.
பார், சகோதரா, அவளுக்கு உதவுவது
உன் கல்லறையை நீயே தோண்டுவது போல், உன் உயிரை நீ பணயம் வைக்கிறாய்.
கோபு, அவன் சொல்வது சரிதான்.
என்ன முட்டாள்தனம்.
நான் நினைக்கிறேன்...
பப்பி, உன் சேட்டைகள் எதுவும் வேண்டாம். ஏற்கெனவே நிறைய குழப்பங்கள் உள்ளன.
கோபு, ஏதாவது சொல். நீ ஒன்றுமே சொல்லவில்லையே.
அவன் பாவம்! என்ன சொல்வான்!
அவனுடைய மனைவி ஆவதற்கு இருந்தவள் சகோதரியாகி விட்டாள்,
பின்னர் அவள் ஆவியாகிவிட்டாள்.
அந்த ஆவிக்காக, நாம் மனிதர்களை எதிர்த்து சண்டை போடப் போகிறோமா?
பார் கோபு. வீட்டை காலி செய்வது வரை சரி தான்.
ஆனால், நாம் இந்த குழப்பங்களில் நுழைய கூடாது.
மேலும் அந்த நிகில், அவன் ஒரு கொடூரமான கொலைகாரன்.
ஆமாம், கோபு.
என்ன தெரியுமா? நாம் ஓடி விட வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.
-அதை விட வேறு ஒன்றும் சிறந்ததில்லை... -வாயை, மூடு.
உங்கள் அனைவருக்கும் என்ன ஆயிற்று?
அன்னா சொன்னதை நீங்கள் கேட்கவில்லையா?
அவர்கள் குஷியை கொன்று விட்டார்கள்.
நாமெல்லாம் மிகவும் நேசித்த ஒரு பெண்.
மேலும் திரு. ஜம்னாதாஸ், அவர் இல்லையெனில்,
நாமெல்லாம் தெருவில் அழிந்து போயிருப்போம்.
நாம் எப்படி இந்த பிள்ளைகள் ஆசிரமத்தை இழப்பதை பார்க்க முடியும்
நாம் வளர்ந்த அந்த இடத்தை.
இல்லை.
குஷி அந்த பிள்ளைகளுக்காக அவளது உயிரையே தியாகம் செய்தாள்.
அந்த பிள்ளைகளுக்காக.
குஷிக்கு நியாயம் கிடைக்க நான் என்ன வேண்டுமென்றாலும் செய்வேன்.
நீங்கள் எனக்கு உதவி செய்கிறீர்கள் இல்லையா என்று எனக்கு கவலையில்லை.
-ஹேய், கோபு, கேள். -கோபு, கோபு.
கேளுங்கள், குஷியின் சில பொருட்களை அலமாரியில் இருந்து நீக்க வேண்டும்.
தயவு செய்து எனக்கு உதவ முடியுமா?
கோபால்.
ஹேய்.
திரும்பி போ.
கவனமாக செய்யுங்கள். எதை கீழே போட்டீர்கள்?
இது ஒரு நாட்குறிப்பு, ஐயா.
அரபியில் ஏதோ எழுதப்பட்டுள்ளது.
-நீ இதை தலைகீழாக பிடித்திருக்கிறாய். -மன்னித்துவிடு.
குஷியுடையதாக இருக்கும். அவள் தினசரி அதில் குரிப்பெழுதுவால்.
சிலநேரம் எனக்கு உரக்கப் படித்தும் காட்டுவாள்.
நீ கோபால் தானே?
நீ தானே அந்த பங்களாவில் அடாவடியாக தங்கியிருக்கிறாய்.
உன் சகோதரனை அழைத்துக்கொண்டு போய் விடு.
இல்லையேல், உங்களுடன் அந்த பார்வையற்ற மனிதனையும் துரத்திவிடுவோம்.
உனக்கு நிகிலையும் வாசு ரெட்டியையும் இன்னும் தெரியாது.
அவர்கள் நிலங்களை பிடிப்பதற்காக ஆட்களை கொலை கூட செய்வார்கள்!
நீ யார்? உள்ளூர் கதாநாயகனா?
ராபின் ஹூட்டா? மேசியாவா?
நான் பைத்தியக்காரன்.
ஆசிரமத்தில், நான் என்றுமே தனியாக உணர்ந்ததில்லை.
கோபால் விரல்களை உடைப்பான், ஆனால் எப்போதுமே என் விரலை பிடித்துக் கொள்வான்.
முதல் லக்ஷ்மன் என்னுடன் சேர்ந்து அழுவான்.
இரண்டாவது லக்ஷ்மன் நான் அழுகையில் என்னை சிரிக்க வைக்க முயல்வான்.
லக்கிக்கு எப்போது பணம் கிடைத்தாலும்,
அவன் முதலில் எனக்கு உடைகள், பொம்மைகள் மற்றும் பரிசுகள் வாங்குவான்.
மாதவ் எப்போது எனக்கு தலைமுடி பின்னி விடுவான்.
எதற்காக அதை செய்கிறாய் என்று கேட்டபோது,
ஒரு நாளில் அவனுக்கு மிகவும் விருப்பமான விஷயம் அது தான் என்று கூறினான்.
அம்மா இறந்த பின்,
நான் திரும்பவும் இயல்பு நிலைக்கு வருவேன் என்று நினைக்கவேயில்லை.
ஆனால் அன்னா எனக்கு மிகவும் உறுதுணையாக இருந்தாள்.
என்னை மிகவும் நேசித்தாள், உண்மையைச் சொன்னால் நான் என் தாயின் இழப்பை உணரவில்லை.
இன்று, நிகிலை சந்தித்தேன். எங்களிடையே உடனடி பிணைப்பு இருப்பதை உணர்ந்தேன்.
அவன் மிகவும் இனிமையாவன்.
அப்பா சம்மதித்து விட்டார். நான் நிகிலை திருமணம் செய்யப் போகிறேன்.
என்னுடைய எல்லா கனவுகளும் இறுதியில் நிறைவேறப் போகிறது.
எனக்கும் சொந்தமாக ஒரு குடும்பம் இருக்கப் போகிறது.
அந்த ஐந்து பேரும் எனக்கு சரியாக பெயர் வைத்திருக்கிறார்கள். குஷி!
வாழ்நாள் முழுதும் சந்தோஷமாக வாழ்பவள் என்று அவர்களுக்கு தெரிந்திருந்தது.
நிறுத்து, கோபால்.
அவர்களை அடிப்பது தீர்வு அல்ல.
இந்த அனாதை ஆசிரமம் இப்போது நிகிலுக்கு சொந்தமானது.
அதனால் அவனை நாம் இங்கே கொண்டு வர வேண்டும்.
அப்போது தான் இந்த இடத்தை அவனிடம் இருந்து நாம் மீட்க முடியும்.
கோபு, அன்னா சரியாக சொல்கிறாள்.
அவர்களை போக விடு.
லாஸ்ட் ச்பிரிச்சுவல் வேல்ட்
திரு. தண்டே, இதை பழகிக் கொள்ளுங்கள். நாங்கள் ஏற்கெனவே பழகிக் கொண்டோம்.
திரு. தண்டே, துபாயிலிருந்து நிகில் வருகிறான் என்று தெரிந்துகொண்டோம்.
நீங்கள் நிகிலையும் வாசு ரெட்டியும் கைது செய்ய வேண்டும்.
நான் எப்படி அவர்களை எப்படி கைது செய்வது?
அவர்கள் கொலை செய்ததற்கு நம்மிடம் எந்த ஆதாரமும் இல்லை.
ஆனால் ஒருவேளை வாசு ரெட்டி இந்த குற்றங்களை ஒத்துக்கொண்டால்,
அதன் அடிப்படையில் நாம் வழக்கு பதிவு செய்யலாம்
நிகிலை கைது செய்ய உத்தரவு பிறப்பிக்கலாம். அதை செய்ய முடியும்.
நிகிலை கைது செய்வது பின்னர் செய்யக்கூடிய காரியம்.
நாம் முதலில் வாசுவை ஒத்துக்கொள்ள வைக்க ஒரு வழியை யோசிக்க வேண்டும்.
என்ன செய்வது, என்ன செய்யக் கூடாது.
டூ வாட் டூ வீ டூ. ஸ்கூபி-டூ.
நான் சொல்ல வந்தது...
மறதி.
கட்டப்பா...
நீ என்னுடன் இருக்கும் வரை, யாராலும் என்னைக் கொல்ல முடியாது.
மாதா சிவகாமி!
பல்லால் தேவா!
யாராவது பெண்களுக்கு எதிராக கையை உயர்த்தினால்,
-அவனுக்குரிய தண்டனை மரணம் மட்டுமே! -பப்பி.
-என்னுடைய தேநீர் எங்கே? -நிறுத்துங்கள்!
எனக்கு ஒரு யோசனை.
குஷி நம்மில் புகுந்து பயமுறுத்தியதைப் போல்,
நாம் வாசு ரெட்டியை பயமுறுத்த குஷியின் உதவியை நாடலாம், இல்லையா?
ஆனால் எப்படி?
மாதவ், நீ எப்போதும் சொல்வதுபோல்
எங்கே மனிதர்கள் இருக்கிறார்களோ, அங்கே பயம் இருக்கும்.
எங்கே பயம் இருக்கிறதோ, அங்கே மூடநம்பிக்கைகளும் இருக்கும்.
நீங்கள் பேய் இல்லாமலே நிறைய ஆட்களை பயமுறுத்தியிருக்கிரீர்கள்.
இப்போது உங்களுடன் உண்மையிலேயே ஒரு உயிருள்ள பேய் இருக்கிறது.
-உயிருள்ள பேயா? -ஆமாம், பேய்.
பே-ய், பேய்.
அது ஒரு அற்புதமான யோசனை.
ஆனால் உண்மையிலேயே பேய் இருக்கிறதென்று அவனை எப்படி நம்ப வைப்பது?
-அவனுக்கு நாம் ஐந்து பேரையும் தெரியும். -ஆமாம்.
வாயை மூடு. தகாத வார்த்தை பேசாதே. அறையில் பெண்கள் இருக்கிறார்கள்.
-அவன் தகாத வார்த்தை பேசவில்லை. -பின்னே?
அவன் சொல்கிறான் ஒரே ஒரு ஆளால் தான் இந்த வேலையை செய்ய முடியும் என்று.
பாண்டு!
-பாண்டு! -பாண்டு!
ஹேய்...
என்ன இது இங்கே வம்பு?
இங்கே சிறிது ஓய்வு கிடைக்கும் என்று நினைத்து வந்தேன்.
-ஆனால் நீங்கள் உளறிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். -நானா பட்டேகர்.
-அவரேதான்! -என்னை தெரிகிறது, நூலகத்தை தெரியவில்லையா?.
ஹேய் நூலகரே, நீ என்ன மீன் வியாபாரியுமா?
என் உன் கண்கள் வெளியே வருகின்றன? நீ பேயை பார்த்தாயா?
வாயை மூடு. இல்லை உன் நாக்கும் வெளியே வந்துவிடும்
ஹலோ, சரி, ஷாட்டை தயார் செய்யுங்கள்.
என்ன? நான் எங்கே என்றா கேட்கிறாய்?
அதை கேட்க உனக்கு என்ன தைரியம்.
சரி. தயார் செய், தயார் செய்.
எல்லோரும் சும்மா இருங்கள். பாண்டுவை கூப்பிடுங்கள்.
கோப்ராஸ், ஜி4 எல்டிடி. நாஷனல்
அப்படியென்றால் இங்கே எங்கேயோ பேய் இருக்கிறது.
உங்கள் ஐந்து பேரால் பார்க்க முடியும், ஆனால் இந்த மூன்று பேருக்கு முடியாது.
சுயநினைவுக்கு வாருங்கள்!
என்னை பார்க்க அப்படி தோன்றினாலும், நான் ஒரு முட்டாள் அல்ல.
நீதிக்காக போராட்டம், பேய், ஆவி, இரட்சிப்பு, இதில் நம்பிக்கை இல்லை.
எனக்கு நம்பிக்கையே இல்லை!
சரி. குஷி, நிரூபித்துக் காட்டு.
குஷி.
என்ன ஒரு வேடிக்கை பேச்சு.
யாரோ என்னை பிடிக்கிறார்கள்.
உன் வேடிக்கையை காட்டு, குஷி எம்-டி-வி, வேடிக்கை.
வாசு ரெட்டியை பயமுறுத்தும் திட்டம் என்ன?
வா.
ஹேய், கீறிப் பிள்ளை!
-நீ ஒரு பாவி, ஒரு தீய ஆன்மா. -யார்? யார் நீ?
எலும்பை முறுக்கி பின்னால் மடக்கு.
கருப்பில் கருப்பான விலங்கின் முடியை அவனுக்கு கொடு.
சீக்கிரமே, உன்னுடைய முறை வரும்.
நீ தூங்கும் அழகி போல தூங்குகிறாய்.
ஆனால் சீக்கிரமே நீ உன் மரணப் படுக்கையில் இருப்பாய்.
பஹதுர்!
தலை துண்டிக்கப்பட்ட கோழியைப் போல நீ துடிப்பாய்
பூமியில் ஆறு அடிக்கு கீழே புதைக்கப் படுவாய்.
உன்னுடைய செயல்களுக்கும் சூழ்ச்சிகளுக்கும் நீ தண்டிக்கப்படுவாய்.
அந்த அட்வென்ச்சர் திட்டம் இனி எப்போதுமே உனதல்ல.
அட்வென்ச்சர்?
நீ ஒரு பெண்ணையும் வயதான மனிதரையும் கொன்றாயே.
அவர்களுடைய ஆவிகள் வந்து பழி தீர்க்கும்.
ஹேய்! ஜனார்தன், பஹதுர், தண்ணீரில் யாரோ இருக்கிறார்கள்.
ஹேய்! தண்ணீரில் யாரோ இருக்கிறார்கள். அவனை கண்டு பிடியுங்கள்.
-என்ன நடந்தது? -தந்திரி நீரில் இருக்கிறான், பிடியுங்கள்.
-ஆனால் இங்கே யாரும் இல்லை, ஐயா. -அவன் இங்கே தான் எங்கோ இருக்கிறான்.
அந்த பக்கம் போய் பார். போய் பார். போ!
என்னை நம்பு, நிகில்.
அந்த தந்திரி யாரென்றும் எங்கிருந்து வந்தானென்றும் எனக்கு தெரியாது.
ஆனால் அவன் சொன்னது எல்லாமே உண்மை.
பயப்படாதே, வாசு. அது தற்செயலாக கூட இருக்கலாம்.
அந்த இடம், இரண்டு கொலைகள், அட்வென்ச்சர் திட்டம், எல்லாமே.
அவன் உன்னைப் பற்றிக் கூட சொன்னான்.
உன்னுடைய கூட்டாளியும் வருந்த வேண்டும் என்று சொன்னான்.
வாசு, நான் சொல்லியிருக்கிறேன். இது போன்ற விஷயங்கள் போனில் விவாதிக்க வேண்டாம் என்று.
சரி, கோபால் என்னவானான்?
அனாதை இல்லத்தில் பிள்ளைகளுக்கு பிரியாவிடை நிகழ்ச்சி ஒன்று நடக்கப் போகிறது.
கோபாலை நான் அங்கே பார்த்துக்கொள்கிறேன்.
-ஆனால் அந்த தந்திரி... -வாயை மூடு, வாசு.
வாயை மூடு.
இதை யாரிடமும் சொல்லாதே.
நான் முப்பதாம் தேதி வருகிறேன்.
அந்த அனாதை ஆசிரமம் அதற்குள் காலி செய்யப்பட வேண்டும்.
அவ்வளவு தான்.
திரு. கோபால், எனக்கு இந்த இடத்தை விட்டு போகவேண்டாம்.
எனக்கு பெங்களூருக்கு போக வேண்டாம்.
வருத்தப்படாதே. நான் அப்படி நடக்க விட மாட்டேன்.
போ, விளையாடு.
கோபால், வாசு ரெட்டி.
திரு. ரெட்டி, அது தான் கோபால்.
கோபால், நான் இதை பார்த்துக் கொள்கிறேன். தயவு செய்து, அமைதியாக இருங்கள்.
-ஆமாம், அமைதியாகுங்கள். -வாருங்கள், போகலாம்.
-சாந்தமாகு... -கோபப்படாதே.
-மாதவ் அவனை கையாள்வான். -சாந்தமாகி விடு...
-அமைதியாக இரு. -நான் அமைதியாக இருக்கிறேன்.
நில். பொறு.
அமைதி. அகிம்சை. அமைதி. அ-மை-தி, அமைதி.
திரு. ரெட்டி, இவர் தான் உங்கள் எதிரி,
ஆனால் இப்போது அவர் உங்கள் நண்பர்.
-நீ என்ன சொல்கிறாய்? -நான் சொல்வது...
-அதாவது, இவர் நம்முடன் சேர வருகிறார். -ஆமாம்.
பத்து மில்லியன் டாலர்களுக்கு,
இவன் வீட்டை காலி செய்வது மட்டுமல்ல, அந்த பிள்ளைகளை விரட்டியும் விடுவார்.
அந்த கர்னல்...
அவரையும் கூட.
அதிகம் யோசிக்கவேண்டாம், திரு. வாசு. வாருங்கள் கை கோர்த்துக் கொள்ளலாம்.
கோபால், வா.
-வா, கோபு. -அவன் இயல்பாகிவிட்டான்.
கோபு, நாம் போகலாம். வா போகலாம்.
இது வெறும் ஒரு கைகுலுக்கல் மட்டும்.
கை குலுக்கல்.
வாருங்கள், திரு. வாசு. பிள்ளைகள் உங்களுக்காக காத்திருக்கிறார்கள்.
பிரியாவிடை.
பிரியாவிடை
முதலும் முக்கியமானதுமாக,
திரு. வாசுவுக்கு ஒரு பெரிய "அப்யூசஸ்" கொடுக்கலாம்.
-ஹேய்... -நான் சொல்ல நினைத்தது அப்ளாஸ்.
அதனால், நேரத்தை வீணடிக்காமல்,
திரு. வாசுவை சில வார்த்தைகள் பேசும்படி அழைக்கிறேன்.
திரு. வாசு.
என் தாய் எப்போது சொல்வார்கள்
குழந்தைகள் கடவுளுக்கு சமம் என்று.
அவர் சொன்னது மிகவும் சரி...
உண்மையில், குழந்தைகள் கடவுளை விட மேலானவர்கள்.
அதனால் தான் எப்போதும் சொல்வார்கள் குழந்தைகள் பரிசுத்தமான ஆன்மாக்கள் என்று.
இன்று...
-என்ன ஆயிற்று, ஐயா? -எனக்கு மின்னதிர்ச்சி ஏற்பட்டது.
நான் சரிபார்க்கிறேன்.
-நான் உன்னிடம் சொன்னேனே. -என்ன? நான் வேடிக்கை செய்தேன்.
பரவாயில்லை. நான் என்னுடைய திறமையை காண்பித்தேன்.
வாருங்கள்.
குழந்தைகளே, நாம் எப்போதுமே நமது குறிக்கோளிலிருந்து விலகக் கூடாது.
இல்லையென்றால், நாம்...
வாழ்க்கையில் எங்குமே சென்றடைய முடியாது.
என்ன நடக்கிறது?
வழியில் நிறைய தடங்கல்கள் இருக்கும்.
ஆனால் நாம் நிறுத்தக்கூடாது.
நாம் அதை எல்லாம் கடந்து வர வேண்டும்.
-என்ன நடந்தது, ஐயா? -அந்த மைக் என்னை குத்திவிட்டது.
அது வெறும் ஒரு மைக், மைக் டைசன் அல்ல உங்களை குத்துவதற்கு.
எனக்கு மைக் வேண்டாம், எடுத்து விடு.
அதை எடுத்துவிட வேண்டுமா, சரி.
ஆசிரமத்தின் இடமாற்றத்திர்காக,
நான் கல்வி அமைச்சரைக் கண்டு அவரிடம் சொன்னேன்...
நமது புதிய ஆசிரமத்திற்கு ஒரே முழக்கம் தான்.
ஒரே குறிக்கோள் தான், அது...
வாசு ரெட்டி ஒரு நாய்!
என் பின்னே சொல்லுங்கள்!
-வாசு ரெட்டி... -ஒரு நாய்!
இந்த நாய் குழந்தைகளை எங்கும் போக விடாது.
இங்கே பிரியாவிடை ஒன்றும் கிடையாது. இசை, நடனம், வாத்தியக் குழு.
பாடலை இசைக்கவும்!
உங்கள் மகளுக்கு பேய் பிடித்துவிட்டது!
-இங்கே ஒரு தீய ஆவி இருக்கிறது! -இல்லை!
உங்கள் மகளுக்கு பேய் பிடித்திருக்கிறது!
இல்லை!
இப்போது, நீங்கள் என்னை நம்புகிறீர்களா?
கழுதை, நாய், குரங்கு. நீங்கள் எல்லா மிருகங்களைப் போலவும் ஆடினீர்கள்.
-உங்களுக்கு என்னவாயிற்று, முட்டாளே? -ஹேய்.
-யாரை முட்டாள் என்று அழைக்கிறாய்? -நான் உங்களைத் தான் முட்டாள் என்கிறேன்.
அந்த பங்களாவும் அனாதை ஆசிரமமும் உங்களுக்கு வேண்டாம் என்றால்,
பின் ஏன் எங்களுடைய நேரத்தை வீணடித்தீர்கள்?
என் தாய் மேல் சத்தியமாக, எனக்கு பங்களாவும் ஆசிரமமும் வேண்டும்.
ஆனால் என்னுடைய வாழ்க்கையில் இது போல் நான் ஆடியதில்லை.
என்ன நடந்ததென்று எனக்கு தெரியவில்ல...
நில்லுங்கள்.
-இவனும் அங்கே இருந்தானா? -யார் இவன்?
அவன் அன்று என் வீட்டுக்கு வந்தான்.
-சரி. -அவன் என்னை சபித்தான்.
-என்ன? -அவனுக்கு பதில் கூறியிருக்கலாம் என்கிறான்.
-நான் பயத்தில் செத்துக் கொண்டிருந்தேன்! -ஓ!
நான் விரைவில் இறந்து போவேன் என்று அவன் சொன்னான்.
-அப்படியா. -அந்த நாள் வெகு விரைவில்.
-பழி. ஆவி. -நிறுத்துங்கள்.
என்ன நடந்தது?
ஒருவேளை அது உண்மையானால், ஏதோ சந்தேகமாக இருக்கிறது, தயா.
-எங்கே தயா? -நான் சொல்வது, உங்கள் மேல் தையைப் பற்றி.
ஆடும்போது நீங்கள் சுய கட்டுப்பாட்டில் இல்லை என்றால்.
அந்த தந்திரி நிலத்தையும் பழிதீர்த்தலைப் பற்றியும் எச்சரித்திருந்தால்.
-அதற்கு ஒரு காரணம் தான் இருக்கமுடியும். -என்ன?
உங்களுக்கு பேய் பிடித்திருக்கிறது.
-இல்லை. -என்ன சொல்கிறாய்?
இவரை பேய், பிசாசு, ஆவி எல்லாம் பிடித்திருக்கிறது,
-அரக்கிகள், தீய ஆவி, மாயாவி... -போதும், நிறுத்துங்கள்.
ஆனால் அது உண்மை, இதெல்லாம் நடக்கும்.
-என்ன? -அது போன்ற நிகழ்வுகளில் ஆவிகள் வரும்.
-அப்படியா? -பப்லி வீட்டருகில் லோபா முத்ரா நினைவில்லை!
சும்மா இரு! லோபா முத்ரா அவர்களுக்கு என்ன செய்தாள்?
அவள் எல்லாவற்றையும் தலைகீழாக மாற்றி வைத்தாள்.
ஆனால் அவளது நிலத்தின் சிறு பகுதியை கூட ஜமீன்தாருக்கு கொடுக்கவில்லை.
அதனால் அந்த ஜமீன்தார் அவளை நிலத்தின் அடியிலேயே புதைத்துவிட்டார்.
அவள் எதற்காக சண்டையிட்டாளோ அதே நிலம்.
இன்று வரை லோபா முத்ராவின் ஆவி அந்த நிலத்திலிருந்து வெளியே வருகிறது
வெவ்வேறு உருவத்தில் வந்து அலறுவாள்.
ஜமீன்!
-ஜமீன்! -போதும், நிறுத்துங்கள்.
லக்ஷ்மன், அது வேறு ஒரு பெரிய பிரச்சினை.
லோபா முத்ரா கொல்லப்பட்டாள்,
-அவளுடைய ஆவி பழிவாங்க வந்தது. -சரிதானே?
வாசு, நிலத்திற்காக நீங்களோ அல்லது வேறு யாராவதோ கொலை செய்தீர்களா?
-ஆம்! இல்லை, இல்லை. இல்லவே இல்லை. -அடச்சே.
-பின் ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை. போகலாம். -இல்லை, இல்லை.
-இல்லை. -இல்லை...
என்ன?
ஒன்றுமில்லை, நாங்கள் சும்மா நேரம் பார்க்க நினைத்தோம்.
-ஒன்பது மணி ஒன்பது நிமிடம். -கெட்ட நேரம்! கடிகாரம் வேலை செய்கிறது.
பிறகு பார்க்கலாம்.
ஹேய்!
ராகவ்!
ராகவ்! நெருப்பு. அதை அணையுங்கள். தீயணைப்பானை கொண்டு வாருங்கள்.
நெருப்பு. அணையுங்கள். அணையுங்கள்.
எல்லாமே எங்கள் திட்டப்படி போய்கொண்டிருந்தது.
வாசுவை பயப்படுத்துவதில் நாங்கள் வெற்றி பெற்றோம்.
அவன் அவனை ஒரு பேய் சுற்றிக்கொண்டிருப்பதாக நம்பினான்.
இப்போது, நாங்கள் அவன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்வதற்காக காத்திருந்தோம்.
அடுத்த நாளுக்கு நாங்கள் எல்லாம் திட்டமிட்டு வைத்திருந்தோம்.
ஆனால் எங்களுக்கு பயமாகவும் இருந்தது. எங்கள் திட்டம் தோல்வியடைந்தால்?
ஹேய்! காப்பாற்றுங்கள்...
-நீங்கள் இங்கே என்ன செய்கிறீர்கள்? -கேளுங்கள், இங்கே வாருங்கள்.
நாங்கள் அந்த கர்னலை கொல்ல சில திட்டங்களுடன் வந்திருக்கிறோம்.
ஆம், முதல் தேர்வு, நாம் அவரை தலைகீழாக தொங்கவிட்டு
அவரது ஆடைகளை எடுக்கலாம்.
அதைக் கொண்டு ஒரு தூக்கு கயிறு செய்து தொங்க விடலாம்.
அபத்தம். அபத்தம்.
-இரண்டாவது தேர்வு... -சரி.
அவர் ஒரு கர்னல், அதனால் அவரை துப்பாக்கி சுட பயிற்சி அளிக்குமாறு சொல்லலாம்.
அவர் துப்பாக்கியை எடுத்தவுடன் அதை திருப்பி வைப்போம்.
-பூம்! -இல்லை, அது வேலை செய்யாது.
சரி, மூன்றாவது தேர்வு.
அவரை மெழுகுவர்த்தியேற்ற கொண்டுசெல்வோம், ஆனால் ஒரு பெட்ரோல் நிலையம் கொண்டுசெல்வோம்.
-வத்தியை பற்ற வைத்தால் அவர் எரிவார். -அபத்தம், முட்டாள். முட்டாள், முட்டாள்.
மின்சக்தியை ஏற்றி.
அதை மொழிமாற்றம் செய்யாதே, அது சுத்த அபத்தம்.
-தயவு செய்து, அடுத்த தேர்வு. -ஐந்தாவது தேர்வு.
நாம் கர்னலை உங்கள் அலுவலகத்திற்கு அழைக்கலாம்
அங்கே கழுத்தை நெரித்து கொலை செய்யலாம்.
அதற்குப்பின், அவரது உடலை காரில் வைத்து
மலை உச்சியிலிருந்து தள்ளிவிடலாம்.
-இல்லை, இல்லை, அது முடியாது. -அது தான் சிறந்த யோசனை.
-அது ஏற்கெனவே முடிந்துவிட்டது. -முடிந்து விட்டதா?
நான் சொன்னது, உங்களுடைய தேர்வுகள் முடிந்து விட்டால், நான் யோசிக்கிறேன் என்று.
-தயவு செய்து. -கதவைத் தட்டாதே, அன்பே.
-நேராக உள்ளே வா, அன்பே. -வாசு, உங்கள் படுக்கையறையில் ஒரு பெண்.
-நல்ல நேரம் பார்க்கிறீர்களா. -யாரென்றே தெரியாது.
-எனக்கு தெரியாது. -கதவைத் தட்டாதே, அன்பே.
நேராக உள்ளே வா, அன்பே.
திரு.வாசு, உங்களுக்கு பேய் பிடித்திருந்ததா இல்லையா என்று சொல்ல முடியாது ஆனால்,
நீங்கள் நிச்சயம் ஒரு காட்டு மிருகம்.
வாயை மூடுங்கள்!
வா, வா.
எலும்பை முறுக்கி பின்னால் திருப்பு.
அவனுக்கு கறுப்பிலும் கறுப்பான விலங்கின் முடியை கொடு.
நீ ஒரு தூங்கும் அழகி போல தூங்குகிறாய்.
ஆனால் விரைவில் நீ உன் மரணப் படுக்கையில் இருப்பாய்.
நீங்கள் ஏன் ஆடுகிறீர்கள்?
இவன் தான் அந்த தந்திரி.
குழந்தை பிறப்பதற்கு முன் பேபி ஷவர் இருப்பது போல,
நீ இறப்பதற்கு முன் உனக்கு ஒரு ஷவர்.
நான் உன்னை கொன்று விடுவேன்.
ஹேய், பஹதுர்! பஹதுர்!
எங்கே போகிறீர்கள், ஐயா? எனக்கும் உங்களை கொல்ல வேண்டும்!
ஹேய், வேண்டாம்! வேண்டாம்!
இன்று, நீ சாகப் போகிறாய், வாசு ரெட்டி.
நாங்கள் அவனை பிடித்து விட்டோம், திரு. வாசு. பயப்பட வேண்டாம்.
-வாருங்கள். -அவன் சொன்னதெல்லாம் உண்மையாகிவிட்டது.
அந்த ஆவி எங்கும் இருக்கிறது. அவள் என்னை கொன்று விடுவாள்.
-காப்பாற்றுங்கள். -கேளுங்கள், அதை விரட்ட வேண்டுமெனில்,
நாம் அன்னாவிடம் போக வேண்டும்.
எதற்கு அன்னா?
ஏனென்றால் அன்னா பேய்களை பார்த்து பேசுவது மட்டுமின்றி,
அவளது சக்தியால் அவற்றை விரட்டவும் முடியும்.
-சரியாக. -ஆமாம்.
-போகலாம்! -என்னை காப்பாற்றுங்கள். காப்பாற்றுங்கள்.
வா, கோபு. நாம் போகலாம்.
ஹோகஸ்-போகஸ். உன் கவர்ந்திழுக்கும் தன்மையில் கவனம் செலுத்து.
ஆவி-பேய். பிளாஸ்மா...
பிளாஸ்மா 32 இன்ச்.
நீங்கள் என்ன எழுதியிருக்கிறீர்கள்?
அன்னா ஆண்டி, நான் தான் இதை எழுதினேன்.
பேய் பிசாசின் எழுத்துக்கள். பி-ளா-ஸ்-மா.
பேய் பிசாசு.
வாயை மூடு பப்லி. நான் ஏற்கெனவே பதட்டமாக இருக்கிறேன்.
அவர்கள் வாசுவுடன் எந்நேரமும் வரக்கூடும்.
நீங்கள் என்ன நினைத்தீர்கள்?
எலுமிச்சையும் மிளகாயும் வட்டமாக வைத்து
செய்வினை பொம்மையை நடுவில் வைத்து மந்திரம் சொன்னால்,
-வாசுவை நம்ப வைக்க முடியுமா? -கண்டிப்பாக, நம்புவான்.
எல்லோரும் நம்புவது ஒன்றை மட்டுமே. மூடநம்பிக்கைகள்.
அவனை நாம் பயமுறுத்தி அவனது வாக்குமூலத்தை பதிவு செய்யலாம்.
அவன் எந்நேரமும் இங்கே வரலாம்.
வா, காந்தாரி. புத்தகத்தின் பின்னே ஒளிந்து கொள்ளலாம்.
-முட்டாளே. இப்படி வா. -ஓ, மன்னியுங்கள்.
ஆவி, பேய், பிசாசு.
ஹோகஸ் போகஸ், இழக்காதே உன் ஃபோகஸ்.
ஓம் க்ரீம் கோல்ட் க்ரீம்...
பக்தி, முக்தி அடையுங்கள் இனிய காலையில்.
சேட்டை செய்யாதீர்கள் நாற்பதில்...
வாயை மூடு, லக்கி. இது விளையாட்டல்ல.
அன்னா, தயவு செய்து தொடருங்கள்.
-ஏதாவது செய்து, என்னை காப்பாற்றுங்கள். -நிறுத்துங்கள்...
என்ன?
அந்த ஆவி இங்கே எங்கோ இருக்கிறது. என்னால் உணர முடிகிறது.
ஹலோ. நான் ஒரு விமான பணிப்பெண், ஷாப்போ.
ஹைதராபாத் ஏர்லைன்சிற்கு வரவேற்கிறோம்.
பாதுகாப்பிற்கான அறிவுரைகளை நாம் விரைவாக பார்க்கலாம்.
காற்றின் அழுத்தம் குறையும்போது,
ஆக்சிஜன் மாஸ்க் மேலிருக்கும் அறையிலிருந்து கீழே விழும்.
அதைப் பார்த்ததும் அலறாதீர்கள்.
முட்டாளைப் போல் அலறாதீர்கள். படிப்பறிவு இல்லாதவரைப் போல நடந்து கொள்ளாதீர்கள்.
முன்னாள் இரண்டு கதவுகள், பின்னால் இரண்டு கதவுகள்.
ஒருவேளை கூரை பிய்த்துக்கொண்டால் நீங்கள் நேராக கடவுளை சந்திக்கலாம்.
ஹேய், ஐயா, உங்கள் பெல்ட்டை போடுங்கள். உங்களுக்கு தெரியாதா?
ஹேய், மேடம், நீங்கள் இங்கே எதற்கு இதெல்லாம் வைத்து உட்கார்ந்திருக்கிறீர்கள்?
எலுமிச்சையும் மிளகாயும் அறையில் வையுங்கள். யார் இவரை உள்ளே விட்டது?
-பப்பி... -உட்கார்! உட்கார்!
நிலைமையின் தீவிரத்தை புரிந்து கொள்!
-எல்லோரும் அமைதியாக இருங்கள். அமைதி. -என்ன ஆயிற்று?
சொல்...
உனக்கு என்ன வேண்டுமென்று சொல்...
என்ன?
அப்படியா.
-வாசு, அந்த ஆவி உங்களை விட்டுவிடும்... -சரி.
-உங்கள் குற்றங்களை ஒத்துக்கொண்டால்... -சரி.
அப்போது தான் எங்களால் எல்லாவற்றையும் பதிவு செய்ய முடியும்.
என்ன...
உங்கள் குற்றங்களை ஒத்துக் கொள்ள சொல்கிறாள்
அப்போதே அன்னாவால் சாதனைகளை முறியடிக்கும் படியாக விரைவில் அந்த பேயை விரட்ட முடியும்.
ஆமாம்.
சரி.
திரு. ஜம்னாதாசின் ஆசிரமத்தையும் கர்னலின் பங்களாவையும் பெற,
நிகிலும் நானும் முதலில் கொன்றது...
வெளியே போய் கதவை மூடு. இன்று நூலகத்திற்கு விடுமுறை.
-சம்மந்தமின்றி வந்திருக்கும் இவர் யார்? -நிகில்.
நிகில்?
நிகில்.
-என்ன நடக்கிறது, வாசு? -இவர்கள் எனக்கு உதவுகிறார்கள்
பேயை விரட்ட.
நான் சொன்னது நினைவிருக்கிறதா.
அது மாயை அல்ல. உண்மையில் ஒரு ஆவி.
அது இங்கே எங்கோ இருக்கிறது.
அன்னா இப்போது தான் அதனிடம் பேசினார்.
மேலும் அந்த தந்திரி சக்தி வாய்ந்தவர்.
அவர் சொன்னதெல்லாமே நடந்தது. நீங்களே கேளுங்கள்.
அப்படியானால், தயவு செய்து சொல்லுங்கள்.
அந்த ஆவி இங்கே இருந்தால், சரியாக அது எங்கே இருக்கிறது?
மேலும் அது எதற்காக இங்கே இருக்கிறது?
அந்த ஆவி பாவிகளையும் தீய ஆன்மாக்களையும் அழிப்பதற்காக இங்கே இருக்கிறது.
எலும்பை முறுக்கி பின்னால் மடக்கு.
கறுப்பிலும் கறுப்பான மிருகத்தின் முடியை அவனுக்கு கொடு.
ஹேய்!
வாசு, இவன் தந்திரி அல்ல, ஒரு மோசடிக்காரன்.
இங்கே எந்த பேயும் இல்லை.
நீங்கள் என்னை அழைத்த நேரம் முதல்,
என் ஆட்கள் இவர்களை கண்காணித்து வருகிறார்கள்.
இது இவர்களுடைய திட்டம், வாசு.
இவர்களுடைய திட்டத்தில் உங்களை சிக்கவைக்க முயல்கிறார்கள்.
உங்களை நான் பிறகு பார்த்துக் கொள்கிறேன்.
போகலாம், வாசு.
எங்கே போகிறாய்?
நல்லவேளை நீயே இங்கு வந்துவிட்டாய்.
இப்போது அவன் உண்மையை சொல்ல மாட்டான் ஆனால் நீ சொல்வாய்.
நீ குஷியையும் திரு.ஜம்னாதாசையும் கொன்றாய்.
அதை ஒத்துக்கொள்.
நீ அவளை கொன்றாய். நீ அவளை சித்திரவதை சிது கொன்றாய்.
நிகில்!
இன்ஸ்பெக்டர் தண்டே.
காவல்துறைக்கும் இதில் பங்குள்ளதா.
காவல்துறை யாருடைய பக்கமும் இல்லை, நிகில்.
எங்களுக்கு உண்மை தெரியும். அவ்வளவு தான்.
நீ குஷியையும் திரு.ஜம்னாதாசையும் கொன்றாய்.
அப்படியா.
நீங்கள் அதற்கான ஆதாரங்களையும் சேகரித்துவிட்டீர்கள்.
அப்படியென்றால், என்ன ஆதாரத்தை கண்டுபிடித்தீர்கள் என்று சொல்லுங்கள்?
சொல்லுங்கள். என்ன ஆதாரம்?
உங்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியாது.
அந்த அனாதை ஆசிரமம் சட்டப்படி எனக்கு சொந்தமானது.
நான் எல்லா பிள்ளைகளையும் வெளியே எறிந்துவிடுவேன்.
விரைவில், நான் இந்த இடத்திற்கும் சொந்தக்காரனாகி விடுவேன்.
யாரால் என்னை தடுக்க முடியும்? திரு. தண்டே உங்களால்?
இல்லையென்றால் உங்களால் முடியுமா?
யார் என்னை தடுக்க முடியும்?
நீ? கோபால் உன்னால் முடியுமா? உன் நண்பர்களால் முடியுமா?
யாராலும் முடியாது...
குஷி உன் கல்லறையை தோண்டுகிறாள்.
எல்லா பெண்களையும் படிக்க வைப்பது உலகத்தை காக்கும்.
குஷி! குஷி! குஷி, தயவு செய்து நிறுத்து.
-அவனை விடாதே. அவனை விடாதே. -அவளை ஊக்குவிக்காதே.
அவனை கீழே போட்டு விடாதே என்று சொன்னேன். அவள் கீழே போட்டால் அவன் இறந்து விடுவான்.
குஷி.
குஷி, தயவு செய்து நிறுத்து. இப்படி செய்யாதே.
நமக்கு தண்டனையின் மூலம் கிடைக்கும் நீதி தான் வேண்டும், அவனை கொல்வதன் மூலம் அல்ல.
குஷி!
குஷி, நீ எங்கிருந்தாலும். தயவு செய்து அவனை மன்னித்துவிடு.
அவர்களிடம் சொல், நிகில்.
குஷியையும் திரு. ஜம்னாதாசையும் கொன்றதாக ஒத்துக்கொள்.
அவனை கொல்வதன் மூலம் நமக்கு ஆசிரமம் திரும்பக் கிடைக்கப் போவதில்லை.
அந்த ஆசிரமத்தையும் குழந்தைகளையும் நினைத்துப்பார்.
நன்றி, குஷி.
உனக்கு தெரியுமா?
நாங்கள் உன்னை அந்த வாயிற்கதவில் கண்டெடுத்தோம்.
அங்கேயா?
சொல்லப்பட்டிருக்கிறது ஒரு மனிதன் இறக்கும்போது
அவனுடைய அல்லது அவளுடைய ஆன்மா விடுதலை அடைகிறது,
அது அவர்களின் புதிய ஒரு பயணத்தின் தொடக்கமாகும்.
நாம் அதை மறுமை என்று சொல்கிறோம்.
அந்த மறுமையில் துன்பமோ வலியோ இல்லை.
நல்லது கேட்டது எதுவும் இல்லை.
நம்மை சுற்றி வெறும் ஒரு இதமான வெளிச்சம்.
இறுதியில் நாம் அதில் ஒன்றி விடுவோம்.
அது உண்மையா பொய்யா என்று நமக்கு தெரியாது.
ஆனால் இது உண்மை.
கடவுளின் விருப்பமெனில்,
அதற்கு எந்த தர்க்க விதியும் இல்லை, எல்லாவற்றிலும் மாயாஜாலம் மட்டுமே.